Πέμπτη 26 Απριλίου 2012

Αν όμως προσέξεις τι ψηφίζεις


Δεν βλέπουν
Δεν ακούν
Δεν ενδιαφέρονται
Δεν νοιώθουν
Δεν σκέπτονται
Δεν έχουν δουλέψει
Δεν έχουν φιλότιμο
Δεν πάνε φυλακή
Δεν μας σέβονται
Δεν διάβασαν το μνημόνιο


Μας βρίζουν
Μας ενοχοποιούν
Μας κοροϊδεύουν
Μας τάζουν
Μας Ξε-τάζουν
Μας υπόσχονται
Μας δουλεύουν


Έχουν απο 5 σπίτια ο καθένας
Έχουν ασυλία
Έχουν παχυλούς μισθούς
Έχουν τηλέφωνα δωρεάν
Έχουν δωρεάν μετακινήσεις
Έχουν δωρεάν διαμονές
Έχουν επιχορηγήσεις
Έχουν "καρέκλες"
Έχουν πουλήσει την Ελλάδα
Έχουν πουληθεί οι ίδιοι
Έχουν φυλακίσει αθώους
Έχουν αποφυλακίσει ενόχους
Έχουν "φίλους" τα κανάλια


Αν δεν πας να ψηφίσεις κερδίζουν
Αν ρίξεις λευκό κερδίζουν
Αν ρίξεις άκυρο κερδίζουν
Αν πάρεις όπλο και καθαρίσεις μερικούς τους κανείς ήρωες
Αν φύγεις απο την χώρα νιώθεις άσχημα
Αν μείνεις είσαι μαλάκας


Αν όμως προσέξεις τι ψηφίζεις, τότε μπορεί και να αλλάξουν όλα τα παραπάνω ...

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Ρωτα το εαυτο σου αν...


·       
·         Κουράστηκα να παρακολουθώ το διασυρμό της χώρας μας και τη διοίκησή της από συχνά ακατάλληλους ανθρώπους, με μοναδικό γνώμονα το μικροκομματικό τους συμφέρον
·         Θλίβομαι όταν βλέπω ικανούς Έλληνες στο περιθώριο και ανίκανους στο προσκήνιο
·         Αγανακτώ όταν βλέπω φιλότιμους δημοσίους υπαλλήλους με υψηλό αίσθημα ευθύνης να πνίγονται από την αναξιοκρατία και τη γραφειοκρατία
·         Είμαι πεπεισμένος πώς η αύξηση της απασχόλησης μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την άνθηση της επιχειρηματικότητας σε υγιείς βάσεις
·         Δεν έχω ξεχάσει την αγωνία μου ως νέου να βρω δουλειά
·         Πιστεύω ότι οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται
·         Είμαστε όλοι Έλληνες και όχι αριστεροί ή δεξιοί και αντιμνημονιακοί ή μνημονιακοί
·         Οι πρόγονοί μας δεν θυσίασαν τη σύντομη ζωή τους για να ζούμε εμείς μ’ αυτόν τον τρόπο τη δική μας
·         Θέλω να παραδώσω μια υπερήφανη χώρα και όχι έναν εξαθλιωμένο χώρο στα παιδιά μου
·         Πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η ώρα να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, δημιουργώντας νησίδες κοινής λογικής σε μια χώρα που σήμερα διψάει γι΄ αυτές
·         Ψήφιζα πάντοτε με γνώμονα το εθνικό και όχι το προσωπικό συμφέρον
·         Πιστεύω ότι είμαστε πολύ ικανότεροι από τους περισσότερους που μας κυβερνάνε όλα αυτά τα χρόνια
·         Επηρεάστηκα από την παρακάτω παράφραση του Πλάτωνα: «Αν δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική, η τιμωρία θα είναι να σε κυβερνούν κατώτεροι σου»
·         Είμαι ένας από εσάς

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Φοροδιαφυγή, πελατειακό κράτος και πρόοδος...

Αρστο, σκληρό και αληθινό. Απολάυστε το.

Ήταν τότε που αρχίσαμε να συζητάμε για τη μεγάλη έκταση της φοροδιαφυγής. Όταν μάθαμε ότι παρόλο που έχουμε υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, το σύνολο των φορολογικών εσόδων είναι πολύ χαμηλότερο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ότι αν μπορούσαμε να φτάσουμε στον ευρωπαϊκό μέσο όρο δεν θα χρειάζονταν μέτρα λιτότητας κάθε λίγο. Και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το μέτρο των αποδείξεων. Θυμάμαι λοιπόν τότε έναν καλλιτέχνη από αυτούς που κάνουν Τέχνη για τον Λαό, όλα με κεφαλαία, ο οποίος είχε γράψει ένα σπαραχτικό άρθρο για τον μπαρμπα-Μήτσο τον μπογιατζή. Παλιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, ήρωας της αντίστασης, έβαφε τώρα για να ζήσει τους τοίχους του καλλιτέχνη.

Πείτε μου, θρηνούσε ο καλλιτέχνης, πώς θα πάω εγώ τώρα να ζητήσω απόδειξη από τον Ελασίτη; Πώς να ζητήσεις απόδειξη από τον καπετάνιο, δίκιο είχε, θα ’ταν και 90 χρονών ο άνθρωπος ζωή να ’χει, αν τα μετράω σωστά. Κι έτσι δραματικά και σπαραξικάρδια, το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, ανεπαισθήτως, μειώθηκε στο πρόσωπο του μπαρμπα-Μήτσου του παλιού Ελασίτη. Ζητάς απόδειξη από τους καπετάνιους της Αντίστασης;

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, το εσωτερικό αστείο στη δικιά μου παρέα ήταν ένας συμπαθέστατος, ευτραφέστατος κύριος που εμφανιζόταν κάθε μέρα στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες και κατήγγειλε τους κλέφτες πολιτικούς, την τρόικα και τα Μνημόνια κάτω από τα πανό των αποστράτων στο Σύνταγμα. Αντιστράτηγος εν αποστρατεία, ετών 53. Τι είχε συμβεί σ’ αυτούς τους καλούς ανθρώπους και καλούσαν σε «πλήρη υπηρεσιακή ετοιμότητα για την υπεράσπιση κυριαρχικών δικαιωμάτων ενάντια στην παράδοση άνευ όρων εθνικού εδάφους»; Γιατί είχαν στρατοπεδεύσει τις δυνάμεις τους στο Σύνταγμα και απειλούσαν με κρεμάλες; Είχαν χρεοκοπήσει το ταμείο τους.


Δεν φτάνει που η χώρα μας είναι το ανέκδοτο του ΝΑΤΟ, έχει περισσότερους στρατάρχες από το μεγαλύτερο στρατό του κόσμου, το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν φτάνει που βγαίνουν στη σύνταξη στις τρυφερές ηλικίες των 40 και 50, έπαιρναν μπόνους βγαίνοντας και προαγωγή έναν δυο βαθμούς. Έτσι με 2.150 αρχηγούς ΓΕΣ, 9.050 αντιστράτηγους, 7.100 υποστράτηγους, σύνολο καμιά 18.000 στρατηγούς, χρεοκόπησε το Μετοχικό Ταμείο Στρατού.


Ο σκληρός πυρήνας του πελατειακού κράτους, καλυμμένος με το προσωπείο του «αντιμνημονιακού αγώνα», λέει ό,τι λέμε όλοι: όχι στην ανεργία, όχι στους νέους φόρους, όχι στις μειώσεις μισθών και συντάξεων. Μόλις όμως έρθει η κουβέντα στον περιορισμό της σπατάλης και της λεηλασίας, υπερασπίζονται αδιάλλακτα τα προνόμιά τους. Το πελατειακό κράτος ξέρει ότι αν δεν γίνουν μεταρρυθμίσεις, αν δεν σταματήσουν τα ελλείμματα, τα μέτρα αναγκαστικά θα συνεχιστούν. Ξέρει ότι τα κέρδη των ευνοημένων ομάδων για τον υπόλοιπο πληθυσμό είναι αδιανόητα. Γι’ αυτό κρύβεται πίσω από την αντίθεση στα μέτρα τα οποία έρχονται ως αποτέλεσμα της δικιάς τους αδιάλλακτης άρνησης να χάσουν το παραμικρό προνόμιο. Εν ονόματι του λαού, υπερασπίζονται προνόμια που πληρώνει ο υπόλοιπος λαός. Όσο μεγαλύτερη η κρυμμένη ιδιοτέλεια και ο κοινωνικός εγωισμός, τόσο πιο φλογερός και επαναστατημένος ο λόγος.


Αν θυμηθείς, δεν υπήρχε κανένα μέτρο που να συνάντησε ευνοϊκή υποδοχή. Ακόμα και με το νόμο των πιθανοτήτων, σε κάτι θα συμφωνούσαμε απ’ όσα λένε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Να μπουν ταμειακές μηχανές στα βενζινάδικα, στα ταξί; Μα μπορούν να αναλάβουν το κόστος της ταμειακής οι άνθρωποι σε εποχή τέτοιας κρίσης; Να μπουν τεκμήρια, γιατί το 83% των μη μισθωτών και συνταξιούχων δηλώνει εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ; Η μεσαία τάξη οδηγείται στη «φτωχοποίηση». Να φορολογηθεί η εκκλησιαστική περιουσία; Πρέπει να προσέχουμε, γιατί η περιουσία της εκκλησίας είναι «sui generis». Να πουλήσουμε κανένα ακίνητο του Δημοσίου από αυτά που καταπατούνται κάθε μέρα; Όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα για να δουλέψει ο κόσμος; Η τρόικα θέλει εταιρείες φορτηγών από τις Βρυξέλλες, εταιρείες ταξί πολυεθνικές, αλυσίδες φαρμακείων από το Ισραήλ, για να εξαφανίσουν τους μικροεπαγγελματίες. Να κάνουμε επιτροπή για να ερευνήσει τις μαϊμού αναπηρικές συντάξεις που είναι τριπλάσιες από το κανονικό, λες και είμαστε το Αφγανιστάν μετά τον εμφύλιο;


Ο αληθινός στόχος είναι οι ανάπηροι, έτσι εννοούν τον εξορθολογισμό οι υπηρέτες του καπιταλισμού. Να καταπολεμήσουμε την αυθαίρετη δόμηση; Η θέσπιση ορίου πάνω από τα 4 στρέμματα πλήττει τους μικροϊδιοκτήτες γης και ανοίγει το δρόμο για τις μεγάλες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Να μειωθούν οι εξοπλισμοί που μετατρέπουν το δημόσιο πλούτο σε μίζες; Οι άλλες χώρες δεν αντιμετωπίζουν casus belli, θα πουν οι δεξιοί αντιμνημονιακοί. Ανησυχούμε για την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, δεν μπορούν να αφεθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα στην κρίση του δικαστηρίου της Χάγης, θα πουν σεμνά οι αριστεροί, αφήνοντας τους συνειρμούς να δουλέψουν: Αν απορρίπτουμε την πολιτική των διεθνών οργανισμών, μένει μόνο η πολιτική των όπλων.


Η φαρμακευτική δαπάνη ήταν 2,6 δις το 2000, έφτασε στα 8,5 δις το 2009. Η φαρμακευτική δαπάνη των δημόσιων ταμείων, από 880 εκ. το 2000 έφτασε τα 5,3 δις το 2009. Υπερσυνταγογράφηση, ακριβά φάρμακα, υψηλό ποσοστό κέρδους, μίζες δημιούργησαν μια μαύρη τρύπα που ξεπέρασε και αυτή των εξοπλισμών, 3,5 δις το χρόνο υπολογίζεται η σπατάλη. Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους, οι μειώσεις στις συντάξεις απέφεραν 1,8 δις. Θα μειώσουμε αυτή την πηγή σπατάλης; Σε λίγους μήνες θα λέμε πάλι ότι τα ταμεία είναι στο κόκκινο, ότι χρειάζονται και νέες μειώσεις των συντάξεων. Το «αντιμνημονιακό μέτωπο» θα είναι στο πλευρό των συνταξιούχων, θα καταγγέλλει τη νέα «εξόντωση της κοινωνίας». Θα τους πιστεύετε;


Νομίζω ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σ’ αυτή τη χώρα, αν δεν αποκαλύψουμε καθαρά και οριστικά το ρόλο της εναλλακτικής εκδοχής του πελατειακού κράτους, της πιο σκληρής, αυτής που κρύβεται πίσω από την αντιμνημονιακή ρητορεία. Που ιδιοποιείται το δημόσιο πλούτο στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος. Τον τελευταίο καιρό βλέπω όχι μόνο πολιτικούς απατεώνες και κόμματα, αλλά και ανθρώπους που εκτιμώ, να αναλώνονται στην παραπειστική συζήτηση: Μήπως πρέπει να αναδείξουμε κατά κύριο λόγο τις ευθύνες της συντηρητικής Ευρώπης; Μήπως το πρόβλημα του ευρώ είναι δομικό; Μήπως απέναντι στον εθνολαϊκισμό του παρασιτισμού έχουμε έναν άλλο λαϊκισμό του ευρωπαϊσμού, τον μεταρρυθμίσεων; Ναι, αυτό μας έφαγε σ’ αυτή τη χώρα, η μεγάλη δόση μεταρρυθμιστικού ζήλου. Σε εφημερίδες, τηλεοπτικά παράθυρα, κόμματα, πανεπιστήμια, μας έπνιξε η μεταρρύθμιση, δεν την αντέχουμε άλλο.


Μετά από 2,5 χρόνια παραπλάνησης και προσποιήσεων δεν είναι η ώρα πια να βγάλουν όλοι τις μάσκες; Να πάψουν να κρύβονται πίσω από μνήμονια και αντιμνημόνια; Και όλοι, κόμματα, πολιτικοί, ο καθένας μόνος του στο δημόσιο διάλογο, να παίρνει θέση απλά και ξάστερα για κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία; Εντελώς συγκεκριμένα, χωρίς ταμπέλες; Θα δείτε πως αμέσως θα ξεχωρίσουν οι προοδευτικές φωνές απ’ όσους προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν στη ζωή ένα άδικο και χρεοκοπημένο μοντέλο.



Συγγραφέας: Φώτης Γεωργελές, Πηγή: Athens Voice (edito 382) 

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012

Σκληρές αλήθειες, αλλά ΑΛΗΘΕΙΕΣ!

Σκληρές αλήθειες, αλλά ΑΛΗΘΕΙΕΣ!


Του Βασίλη Μαχιά 05/07/2011 -E-net.gr - Ελευθεροτυπία

Εγκατέλειψα την Ελλάδα προ εφταετίας. Τις καλές εποχές δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. «Που πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση.».Όχι, ουδεμία αίσθηση διορατικότητας είχα για τα δεινά που έμελε να ακολουθήσουν. Προφήτης δεν είμαι, πόσο δε μάλλον σοφός. Πολύ απλά δεν είχα «δόντι», κομματικό μέσο, γνωριμίες ή οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ούτε και τη διάθεση να ανταγωνιστώ αυτούς που τα είχαν. Με λίγα λόγια, καμία τύχη. Είχα ανάγκη από ένα σύστημα που να προστατεύει τον πολίτη από την ανομία. Ένα σύστημα που να αποδέχεται ως αλήθεια το αυτονόητο, να επιβραβεύει το άριστο και να απορρίπτει τον παραλογισμό. Τα κουβαδάκια μου, δηλαδή, και σε άλλη παραλία!Θα μου πείτε τώρα, δικαίως, «τι δουλειά έχεις εσύ να εκφέρεις άποψη για τα τεκταινόμενα; Τι σε κόφτει; Αφού είσαι αμέτοχος, δεν σε αγγίζουν ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων.» Οι πιο παθιασμένοι θα βιαστούν να με κρίνουν. «Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες. Δεν κάθεσαι στα αυγά σου εκεί στο Λονδίνο και άσε μας εμάς να κάνουμε ό,τι νομίζουμε.» Σωστό, εν μέρει. Αλλά επειδή ακριβώς είμαι αμέτοχος διαθέτω και το εξής πλεονέκτημα. Βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένος από πάθη και συγκινησιακές φορτίσεις. Με ψυχρή λογική.





Κι έτσι λογικά και ψυχρά επιθυμώ να εκφράσω την ακόλουθη απορία προς άπαντες αγανακτισμένους.


Μα, αλήθεια, πραγματικά δεν γνωρίζετε ποιοι τα φάγανε τα λεφτά;


Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι οι κλέφτες, οι ψεύτες κι οι λωποδύτες;


Θέλετε να τους ξετρυπώσετε, το γνωρίζω, μα πολύ φοβάμαι πως ψάχνετε σε λάθος κρυψώνες.


Ας σας δώσω εγώ λοιπόν μερικά παραδείγματα (συγχωρέστε μου τις γενικεύσεις, προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις):



· Κλέφτες είναι οι χρυσοί ολυμπιονίκες μας που αφού μας χάρισαν την ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης τσεπώνοντας ταυτόχρονα τα πλουσιοπάροχα πριμ της πολιτείας, αποδείχτηκαν στην πλειοψηφία τους ντοπέ. Τσάμπα τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν μπροστά στις κάμερες. Ο Έλλην φορολογούμενος πλήρωσε!

· Κλέφτες, όπως αποδεικνύεται, είναι οι πρόεδροι των ομάδων σας τους οποίους αποθεώνετε τις Κυριακές μεσημέρια διότι «στήνουν» παιχνίδια, ξεπλένουν βρώμικο χρήμα και ζημιώνουν τόσο το κράτος (ΟΠΑΠ) όσο και όσους δοκιμάζουν την τύχη τους παίζοντας στοίχημα.

· Κλέφτες επίσης οι ιδιοκτήτες καμπόσων νυχτερινών μαγαζιών όπου χρόνια ολόκληρα αφήνατε μηνιάτικα και δώρα (πάλε ποτέ) για μια ζεμπεκιά, για το καλό το πρώτο τραπέζι, για φιστίκια, αλκοόλ και γαρούφαλλα. Αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες, εκτεταμένη φοροδιαφυγή, παραβίαση αδειών λειτουργίας κλπ.

· Κλέφτες αρκετοί από τους εθνικούς τροβαδούρους μας που ξέχασαν ή αμέλησαν να δηλώσουν τα εισοδήματά τους. Με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον τραγουδιστή-αηδόνι, σύζυγο νυν βουλευτού και πρώην υπουργού. Μα, με ψίχουλα θα ασχολούμεθα τώρα κύριε δικαστά;

· Κλέφτης ο ταξιτζής που με χρεώνει διπλά και τριπλά για μία κούρσα αεροδρόμιο-Κολωνό κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα. Λόγω κάποιας περίεργης σύμπτωσης μάλιστα το «καπέλο» αποδεικνύεται πάντα υψηλότερο τις φορές που παραδέχομαι πως ζω μόνιμα έξω. Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία! Για απόδειξη δε ούτε ερώτημα.

· Κλέφτες οι μοναχοί που επιδίδονται σε business εκατομμυρίων με ξιπασμένους πολιτικούς καλώντας σας ταυτόχρονα σε προσευχή και νηστεία. Κατά τα άλλα, τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω θεώ.

· Κλέφτες και οι παπάδες που τσεπώνουν αδήλωτα τρακοσάρια «για την εκκλησία» από γάμους και βαφτίσια. Και ο δίσκος φυσικά να γυρίζει.

· Κλέφτης ο καφετζής στην Πλάκα της Κρήτης που αρνείται πεισματικά να χτυπήσει στην ταμιακή του το φραπεδάκι που παραγγέλνω για την παραλία.

· Κλέφτης και ο εφημεριδοπώλης στο διπλανό χωριό της Ελούντας για τον ίδιο λόγο.

· Κλέφτες οι εφοριακοί που κάνουν τα στραβά μάτια στους φοροφυγάδες.

· Κλέφτες οι αστυνομικοί που χρηματίζονται για να παρέχουν προστασία σε άλλους κλέφτες.

· Κλέφτες όσοι παίρνουνε άδεια από την σημαία γιατί πληρώνονται χωρίς να παράγουν.

· Κλέφτες όσοι ζητάνε διευκολύνσεις και ρουσφέτια για «το παιδί που ζορίζεται στο στρατόπεδο» και «την θυγατέρα με τα τέσσερα μάστερ που θέλει να δουλέψει στην τοπική ΔΕΚΟ».

· Κλέφτες οι δημόσιοι υπάλληλοι που την κοπανάνε από το γραφείο στις 12:30. Κλέφτες και οι συνάδελφοί τους που τους χτυπάνε την κάρτα. Αλλά είπαμε: μεταξύ κατεργάρηδων αλληλεγγύη..

· Κλέφτες οι υπάλληλοι δήμων και νομαρχιών που εκδίδουν μεν τιμολόγια αλλά πλαστά.

· Κλέφτες οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων γιατί πολύ απλά αυθαιρέτησαν.

· Κλέφτες και οι μηχανικοί που παραβαίνουν τους όρους δόμησης για να βγάλουν παραπάνω τετραγωνικά ως υπερυψωμένα υπόγεια και ημιυπαίθριους.

· Κλέφτες οι επίορκοι δικαστές και οι φίλοι τους δικηγόροι που εμπλέκονται σε κυκλώματα.

· Κλέφτες οι συνδικαλιστές που παραλύουν το κράτος, μας κόβουν το ρεύμα και ζημιώνουν όσους επιθυμούν να δουλέψουν.

· Κλέφτες οι εκπαιδευτικοί που λαμβάνουνε μαύρα από ιδιαίτερα.

· Κλέφτες οι δημοσιογράφοι που κουβαλούν μετρητό αγνώστου προελεύσεως σε πλαστικές σακούλες απορριμμάτων.

· Κλέφτες οι καθηγητές πανεπιστημίου που διορίζουν παιδιά και εγγόνια στις σχολές τους με αδιαφανείς διαδικασίες. Αν δεν κοιτάξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.

· Κλέφτες αυτοί που πωλούν τενεκέδες λάδι παραγωγής τους χωρίς να δηλώνουν το επιπλέον εισόδημα.

· Κλέφτες γιατροί και φαρμακοποιοί που στήνουν εισπρακτικές εταιρίες στην πλάτη των ασθενών γράφοντάς τους αχρείαστα φάρμακα που ασφαλώς κάποιος εν τέλει πρέπει να πληρώσει (τα ασφαλιστικά ταμεία γι' αυτούς που αναρωτιούνται).

· Κλέφτες οι νοικοκύρηδες που διατηρούν ανασφάλιστες οικονόμους και στερούν πόρους από τα ταμεία.

· Κλέφτες οι αιώνιοι φοιτητές γιατί καταναλώνουν κρατικούς πόρους κωλοβαρώντας.



Κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες. Μιάμιση σελίδα κλέφτες (ενδεικτικά).

Συμπέρασμα; Κλέφτες υπάρχουν πολλοί. Αλλά εσείς βεβαίως δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε και που πήρε το μάτι σας κάτι ύποπτο, κάτι ανάρμοστο γύρω σας τόσα χρόνια.

Όχι, εσείς είστε όλοι τα θύματα μίας μεγάλης πλεκτάνης.

Μιας αμερικανοσιωνικής συνομωσίας ενάντια στο ταλαίπωρο Ελληνικό έθνος που αρνείται να καταναλώσει κουτόχορτο αντιστεκόμενο στα αντιλαϊκά σχέδια των πολυεθνικών.

Κούνια που μας κούναγε! ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ! ΕΓΩ, ΕΣΥ, Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ!

Την αγανάκτησή σας λοιπόν δεν την συμμερίζομαι. Το αίσθημα αδικίας σας δεν το καταλαβαίνω. Για ένα πράγμα μονάχα εξακολουθώ να αναρωτιέμαι:

ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΣΑΣ ΜΩΡΕ ΈΛΛΗΝΕΣ;

Έχουμε καταντήσει οι ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωση μας από λεφτά άλλων.

Και όταν αυτοί μας τα δίνουν (ναι, με τόκο βεβαίως - κι εμείς το ίδιο θα κάναμε), εμείς τους ζητάμε και τα ρέστα.

Απαιτούμε. Εκβιάζουμε. Θεωρούμε πως μας έχουν ανάγκη.

Πως μας οφείλουν χρέος μεγάλο επειδή κάπου κάποιοι κάποτε σε αυτόν τον τόπο παρήγαγαν πολιτισμό.

Επειδή τότε εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμα στις σπηλιές με τα αγρίμια.

Οι εποχές άλλαξαν Έλληνες και εμείς αμελήσαμε να επιβιβαστούμε στο τραίνο του χρόνου.

Ας πάρουμε μερικά μαθήματα από το παράδειγμα άλλων πραγματικά υπερήφανων λαών, όπως οι Ιάπωνες λόγου χάρη.

Ξεφυλλίζω μία εκ των μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδων στην Μ. Βρετανία λίγες εβδομάδες μετά την ανυπολόγιστη τραγωδία

που χτύπησε το νησί τους. Ολοσέλιδη καταχώρηση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Ιάπωνα πρωθυπουργό.

Αναφέρεται στην οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο Βρετανός φορολογούμενος στο δοκιμαζόμενο έθνος του.

«Από τα βάθη της καρδιάς μας σας ευχαριστούμε για την αμέριστη συμπαράσταση σας τούτες τις δύσκολες ώρες.

Ο Ιαπωνικός λαός δεν ξεχνά. Θα ορθοποδήσουμε. Θα ανταποδώσουμε. Ευχαριστούμε.»Ευχαριστούμε. Έτσι απλά. Αντρίκια. Λακωνικά. Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν οι ξένοι ξεφυτρώνουν ως μάννα εξ' ουρανού. Δίχως κόπο. Δίχως ιδρώτα. Δίχως δουλειά. Έχουμε καταντήσει τόσο εγωπαθείς που αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως τα λεφτά δεν ανήκουν σε αόρατους αιμοδιψείς τραπεζίτες, πως δεν είναι παρά οι οικονομίες νοικοκυριών και συνταξιούχων, οι καταθέσεις τους, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων, οι φόροι που έχουν πληρώσει στο κράτος τους.

Και κάτι ακόμα: αρνούμαστε να δεχθούμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τι θα τα κάνουν. Ακόμη και να τα κάψουν, που λέει ο λόγος, έχουν δικαίωμα παρά να τα δανείσουν σε εξυπνάκηδες κομπιναδόρους αρχοντοχωριάτες που πλαστογραφούνε στατιστικές προκειμένου να κοροϊδέψουν τους αγαθούς και τους αδαείς.

Τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε Έλληνες. Κανέναν άλλον.

Ξεχάσαμε το ευχαριστώ. Απαξιώσαμε το φιλότιμο.

Γίναμε αγνώμονες. Αχάριστοι.

Την λύση φίλοι μου δεν θα την βρείτε στους δρόμους και στις αγανακτισμένες πορείες.

Η λύση είναι (ακόμα) στα χέρια σας. Μπροστά στα μάτια σας.


Αντισταθείτε στην ανομία.


Καταδικάστε την παρανομία ακόμη κι αν αυτή είναι μέσα στο σπίτι σας.


Καταγγείλτε τον κλέφτη ακόμα κι αν αυτός είναι ο αδερφός σας.


Περιθωριοποιείστε τον καταχραστή ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας (που μάλλον θα είναι εδώ που τα λέμε). Τιμωρήστε τον φοροδιαφυγά.


Μην ψωνίζετε το παραμικρό από όσους δεν εκδίδουν αποδείξεις.


Επιβραβεύστε τον τίμιο, τον σωστό, τον νομοταγή επαγγελματία.


Μα, πάνω απ' όλα ΑΛΛΑΞΤΕ! Τους γύρω σας και τον εαυτό σας.


Διαφορετικά κάντε την αγανάκτησή σας κορνίζα πάνω από το τζάκι να την βλέπουνε τα παιδιά μας και να την φτύνουν.

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Η πιθανότητα να συμβεί τρεις φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί... Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας

Επειδή δεν θυμόμαστε και πολλά από την στατιστική στο πανεπιστήμιο,και επειδή αυτό αποκλείεται να γίνει ποτέ θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις,
Άσκηση 1


Να βρεθεί:

Η πιθανότητα να συμβεί τρεις φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί... Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας. Ξαναλέμε ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ ΜΙΑ !



Άσκηση 2

Να βρεθεί:

Η πιθανότητα να συμβεί επτά φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (κατοίκων έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί Πατέρας και Γιος.



Οι απαντήσεις

A) Aπό παππού σε γιο και εγγονό O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21). O γιος του Iωάννης (1878-1946) μια φορά (κατοχικός 1943-44). Γιος και εγγονός ήταν ο Γεώργιος (1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός ( 1980-81). Aξίζει να σημειωθεί ότι Γ. Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη). O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ). O Aνδρέας Παπανδρέου (1919-1996) τρεις (1981-85, 1985- 89 και 1993-96). Γιος και εγγονός είναι ο Γιώργος μόλις άρχισε την πρώτη θητεία. O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863). Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Aλέξανδρος Διομήδης - Kυριακός (1875-1951) Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση. Πρόκειται για τον Γεώργιο Kουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα μια φορά (1848) και ο εγγονός του Παύλος (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924-1929).



B) Aπό πατέρα σε γιο O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος (πρωθυπουργός) του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833). O γιος του Xαρίλαος (1832-1896) διατέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895). O Θρασύβουλος Zαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871). O γιος του Aλέξανδρος οχτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935). Aς προστεθεί ότι ο Aνδρέας πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του πρόεδρος της «Διοικητικής Eπιτροπής Eλλάδος» (αξίωμα ανάλογο του πρωθυπουργού). O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933) . O γιος του Σοφοκλής ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51). O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05) . O γιος του Iωάννης (1880-1961) μια (1950). Το ξαναγράφω - αυτό έγινε ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ σε 189 χρόνια! ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ ''ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ... Eίμαστε το μόνο έθνος στην ιστορία που απήτησε δυο φορές ξένο βασιλιά για να τον κυβερνήσει και τους εξώρισε σχεδόν όλους, μεταξύ άλλων, με το πρόσχημα ότι, σαν υπερήφανοι Ελληνες, δεν δεχόμαστε την κληρονομικότητα... Είμαστε ή δεν είμαστε Εθνος ανισορρόπων ;............... "...Σ' αυτόν τον τόπο των παράλληλων μονόλογων,

όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι........"



Γιώργος Σεφέρης,1900-1971, Νόμπελ 1962

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Παραδείγματα πρός μιμηση

Το 1995 ο Καναδάς αντιμετώπιζε μια πολύ σοβαρή δημοσιονομική κρίση που προμήνυε «ελληνικές εξελίξεις». Το δημόσιο χρέος είχε φτάσει το 78%, το δημοσιονομικό έλλειμμα κυμαινόταν στο 6% και οι κρατικές δαπάνες είχαν φτάσει στο 53% του ΑΕΠ. Επιπλέον το 30% των εσόδων διατίθεντο για την εξυπηρέτηση του χρέους και τα επιτόκια είχε σκαρφαλώσει σε απαγορευτικά  ύψη. Τα κρατικά ομόλογα του Καναδά ήσαν μόνο για «φτύσιμο». Κατά κάποιο τρόπο η ιστορία του Καναδά θύμιζε την Ελλάδα. Η «αμαρτωλή περίοδος» και εκεί ήταν η δεκαετία του '80. Το δημοσιονομικό έλλειμμα διπλασιάσθηκε μεταξύ του 1980 και του 1990 ενώ το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ έφτασε το 1993-94 το 78%  από 29% που ήταν το 1980.
Ήταν χαρακτηριστικό της κατάστασης που αντιμετώπιζε ο Καναδάς ότι η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα των ΗΠΑ η Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο στο οποίο ο Καναδάς αποκαλείτο «ένα τιμημένο μέλος του Τρίτου Κόσμου».
Ευτυχώς όμως η χώρα βρέθηκε να έχει στο τιμόνι δυο σπονδυλωμένους πολιτικούς. Τον γόνο οικογένειας εργατών πρωθυπουργό Ζαν Κρετιέν και των χαρισματικό υπουργό Οικονομικών Πολ Μαρτιν -και  οι δυο ανήκαν στο (σοσιαλδημοκρατικό) Φιλελεύθερο κόμμα. Οι δυο αυτοί πολιτικοί με την άνοδο του κόμματος τους στην εξουσία, αμέσως κατάλαβαν ότι ο χρόνος για τα πολλά λόγια είχε περάσει και ότι τώρα απαιτείτο άμεση και ριζική δράση: «Αν δεν παίρναμε δραστικά μέτρα, ο Καναδάς θα γινόταν η σημερινή Ελλάδα» δήλωνε ο Κρετιέν σε πρόσφατη συνέντευξη. Και έτσι ο Καναδάς οδηγήθηκε στην περίφημη μεταρρύθμιση του 1995 που αποτελεί σταθμό στην πρόσφατη ιστορία του Καναδά.
Το κύριο χαρακτηριστικό της μεταρρύθμισης ήταν ότι επικεντρώθηκε ευθύς εξ αρχής στην περιστολή των κρατικών δαπανών και στην μείωση του κράτους ένα παράλληλα  αυξήθηκαν ελάχιστα οι φόροι-και μόνο στις ανώτερες εισοδηματικές τάξεις. Στην ουσία επικράτησε ο κανόνας: Κάθε 1 δολάριο αύξησης των φόρων θα έπρεπε να συνοδεύεται από 7 δολάρια μείωσης των δαπανών.
Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Καναδά ευθύς αμέσως ακολούθησε μια συνειδητή αντί-Κεϊνσιανή πολιτική που συνοψιζόταν στο σύνθημα «μικρότερο αλλά ευφυέστερο κράτος». Οι κρατικές δαπάνες μειώθηκαν κατά 12%  τα επόμενα 2 έτη. Ευθύς αμέσως υπήρξε μαζική κατάργηση των διαφόρων προγραμμάτων. Μόνο στο υπουργείο Βιομηχανίας τα προγράμματα μειώθηκαν από 64 σε 11. Οι δαπάνες των υπουργείων μειώθηκαν από 5%-σε 70%. Οι μεγαλύτερες περικοπές έγιναν στις μεταφορές, την εθνική άμυνα και στις δαπάνες υγείας και παιδείας. Αντιθέτως δεν έγινε σχεδόν καμιά μείωση στις συντάξεις και στα προγράμματα ενίσχυσης των ιθαγενών (Ινδιάνων).
Επίσης με το «καλημέρα» απολύθηκαν (χωρίς να μπουν σε «εφεδρεία»…) 60.000 δημόσιοι υπάλληλοι σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Αυτό ισοδυναμούσε με 16,2% του συνόλου των δημοσίων υπαλλήλων σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ανάλογες μειώσεις έγιναν και σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.
Αυτά τα μέτρα είχαν ως αποτέλεσμα ότι μετά από τρία έτη το έλλειμμα εξαφανίσθηκε και ότι για τα επόμενα 11 έτη ο Καναδάς δημιουργούσε πρωτογενή πλεονάσματα. Παράλληλα  μείωσε το χρέος κατά 50%. Όλα αυτά επισημάνουμε έγιναν χωρίς να αυξηθούν σημαντικά οι  φόροι. Τα δημοσιονομικά πλεονάσματα μάλιστα επέτρεψαν στην κυβέρνηση να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές: O φόρος εισοδήματος μειώθηκε στο 29%, ο ομοσπονδιακός ΦΠΑ σε 5%, ο φόρος επί των κεφαλαίων σε 15% και ο φόρος των επιχειρήσεων σε 15%. Επί πλέον η κυβέρνηση διεύρυνε το αριθμό των μη φορολογούμενων αποταμιευτικών καταθέσεων στην χώρα.
Η εμπειρία του Καναδά διέψευσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις κεινσιανες Κασσάνδρες που και τότε ,όπως και σήμερα, κλαψούριζαν για το πρόγραμμα λιτότητας και προφήτευαν την κατάρρευση της «ζήτησης» και την «έκρηξη της ανεργίας». Τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη. Η ανεργία όχι μόνο δεν αυξήθηκε αλλά αντίθετα άρχισε να μειώνεται σημαντικά μετά την εφαρμογή των μεταρρυθμιστικών μέτρων. Σε πολύ σύντομο διάστημα ο μέσος ορος ανεργίας του Καναδά ήταν ο χαμηλότερος μεταξύ των χωρών του G-7! Ο Καναδάς σε ένα ταχύτατο χρονικό διάστημα μεταβλήθηκε σε μια από τις πιο δυναμικές οικονομίες με μέσο όρο ανάπτυξης από το 1995 μέχρι σήμερα 3% του ΑΕΠ.
Επικοινωνήσαμε τηλεφωνικά με τον οικονομολόγο Brian Lee Crowley που είναι διευθυντής του Καναδικού think tank Mackdonald –Laurier Institute και του ζητήσαμε να μας συνοψίσει τους λόγους για τους οποίους κατά την γνώμη του πέτυχε η μεταρρύθμιση του Καναδά:
«Νομίζω ότι ο κυριότερος λόγος ήταν ότι και τα δυο μεγάλα κόμματα –τόσο το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που ήταν στην εξουσία όσο και τον συντηρητικό κόμμα της Αντιπολίτευσης-ήσαν ενωμένα γύρω από τον κοινό στόχο της μείωσης του κράτους και της περιστολής των δημοσίων δαπανών. Η τάξη των πολιτικών έπαψε να βλέπει την οικονομική κρίση ως ένα θέμα που προσφερόταν για κομματική εκμετάλλευση και την είδαν ως ένα ζωτικό θέμα εθνικού συμφέροντος»
Όμως η συναίνεση δεν λειτούργησε μόνο στο επίπεδο των πολιτικών. Λειτούργησε και στο επίπεδο της κοινωνίας. Πως επιτεύχθηκε αυτό;
«Υπήρξε μια σαφής διαβεβαίωση από τους πολιτικούς ότι από την στιγμή που καταφέρναμε να στρίψουμε το καράβι και να αποφύγουμε την καταστροφή και να επανέλθουμε στο  χώρο της ανάπτυξης θα υπήρχαν άμεσα οφέλη για τον πληθυσμό. Η κυβέρνηση τήρησε την υπόσχεση και μόλις βελτιώθηκε η οικονομική κατάσταση προχώρησε σε ριζική περιστολή των φόρων»
Ζητήσαμε από τον συνομιλητή μας να μας εξηγήσει τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν για τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων: «Δεν προσδιορίσαμε εκ των προτέρων ένα αριθμό που θα έπρεπε να απολυθεί. Κάναμε μια αναλυτική αξιολόγηση των προγραμμάτων των διαφόρων υπουργείων. Αν το πρόγραμμα δεν χρειαζόταν ή αν μπορούσε να υλοποιηθεί με μικρότερο κόστος από τον ιδιωτικό τομέα τότε το καταργούσαμε –κάτι που φυσικά σήμαινε και τον τερματισμό της απασχόλησης ενός μεγάλου μέρους εκείνων  που απασχολούντο στο συγκεκριμένο πρόγραμμα».
Και πως δεν προκάλεσε η περιστολή των κρατικών δαπανών ανεργία ζητήσαμε να μάθουμε: «Διότι απλούστατα οι δανειακές ανάγκες του δημοσίου έπαψαν να εκτοπίζουν τα διαθέσιμα κεφάλαια και να ωθούν στα ύψη τα επιτόκια με αποτέλεσμα να υπάρχουν διαθέσιμα κεφάλαια για επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα».   
Μια φυσικά από τις μεγαλύτερες διαφορές μεταξύ του Καναδά και της Ελλάδας είναι ότι ο Καναδάς έχει δικό του νόμισμα και μπορεί να ασκήσει αυτόνομη νομισματική πολιτική. Έτσι σε όλη εκείνη την περίοδο η τιμή του Καναδικού δολαρίου μειώθηκε από 1.38 ανά αμερικανικό δολάριο το 1995 σε 1,62 το 2002. Ζητήσαμε από τον συνομιλητή μας να αξιολογήσει την σημασία που είχε αυτή η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος στην ανάκαμψη.
«Δεν νομίζω ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο παρ όλο που ασφαλώς βοήθησε. Τα κεντρικά σημεία ήταν οι μεταρρυθμίσεις  η μείωση των δαπανών και η ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση στην αποδοχή της αρχής ότι το κράτος θα έπρεπε να μάθει να ζει με αυτά που βγάζει»

source. protagon.gr

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ; (σκληρό αλλα αληθινό)

ΕΣΥ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ;
Έχω  βουλιάξει κι εγώ μες τη συλλογική κατήφεια, μες την  κατάθλιψη...
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον  των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακροχρόνιων προσπαθειών μου...
Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται  από την βαθιά μου οργή...
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού  ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ;
Πού ήσουν όταν μας  κορόιδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη  κι εσύ τα κυνηγούσες;
Πού ήσουν όταν
ο γιατρός σού ζητούσε το  φακελάκι για να σε κάνει καλά και αντί να τον καταγγείλεις τον  πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον "γιατρέ μου"
Πού ήσουν
όταν  έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην  τηλεόραση και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο,  δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα...
"Πόσο καλά τα λέει ο πούστης..."  έλεγες
Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη αλλά μετά δεν θα έβγαινε η  άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα...
Το σάλιο  σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο,
στον ικατζή που σου  έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου, στον εφοριακό που ανακάλυψε  τις δικές σου λαμογιές... Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο  κράτος.Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να  τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου,  που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να  γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους...
Πού ήσουν όταν  ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να  πω), με τους λοιπούς "συντρόφους" για το ποιος θα σηκώσει τη  μεγαλύτερη σημαία...
Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για  το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό για να  σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο...άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα  καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο 
Facebook, έχεις εξελιχθεί)
Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα, για να  πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το  μέγεθός του...
Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία  στη δασκάλα του παιδιού σου, που μαλακίες έμαθε, μαλακίες το μαθαίνει,  όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί, αλλά πού να τρέχεις  τώρα έχεις κι άλλες δουλειές...
Άλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο  Λονδίνο να σπουδάσει...
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του  δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος...
Πού ήσουν συνδικαλιστή της  πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι  βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους  διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας, δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα  για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου  μικροσυμφέροντα...
Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε  μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες  χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία...
Πού ήσουν όταν εταιρείες  ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό, χτύπαγαν  λίμιτ απ κάθε μέρα...Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και  υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού, πιστεύοντας ότι θα γίνεις  πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)...Πού ήσουν όταν το χέρι σου  πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος, όταν γεμίζεις  τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια,  φρέντο έλεος, πού ζεις;)Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο  αυτί του διπλανού,
και εσύ αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλα να καούν ρε)  έτρωγες τα κεφτεδάκια σου και όλα μια χαρά... 
Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα  μετά το άλλο...όταν οι θρησκευτικοί "άρχοντες" αποδεικνύονταν  κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων...
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να  βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της  αηδίας σου;σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω  πρώτη...
Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ' άκρη σε  άκρη...πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το  τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες...
τουμπεκί ψιλοκομμένο... και ναι!  τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά.
..Πού ήσουν όταν τα  ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου...έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα  κουβέντα κανείς... για την ταμπακέρα σιωπή...Όλοι βολεμένοι στον  μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα, την πιο  γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά...τις πιο  καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο  σαλόνι,το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το  πιο σύγχρονο ηχοσύστημα...τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες  αποδράσεις, τις πιο γκλαμουράτες εξόδους...
Και δανειζόσουν  λαμόγιο, δανειζόσουν...όχι χρήμα... χρόνο δανειζόσουν...Και  απλά ο χρόνος τέλειωσε...
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα... νομοτελειακό  είναι....
Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε...
Αποδέξου  και μη φωνάζεις...
Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ...
ΕΣΥ  ΦΤΑΙΣ...
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ...
Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή  αυτοκριτική...
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε
πώς θα  καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ...τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΣΑΜΕ & ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ  ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ γιατί είμαστε και
(ΠΟΛΥ!) ΜΑΛΑΚΕΣ...που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ...
Σταμάτα  λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της "δίκαιης αγανάκτησής"  σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη...
ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε  ΕΛΛΗΝΑΡΑ !!!!!!!