ευχη η καταρα ειναι οι τοσοι δημοτικοι συνδυασμοι?

Θα ήθελα να ευχηθώ καλή δύναμη και καλό κουράγιο σε όλους τους υποψήφιους.

Θα ήταν ευχής έργο να δούμε ένα ψηφοδελτιο στη Παρο όπου να συγκεντρώνει όλους τους άξιους ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν στο Νησι και οχι τόσες διαφορετικές προσπάθειες. Μακάρι  να υπάρχουν τόσοι πολλοί νέοι Άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν. Για αυτό χρειάζεται ο τόπος

Άραγε τα προγράμματα τους διαφέρουν τόσο Πολυ??

Περιμένω λοιπόν με ανυπομονησία να δω τα προγράμματα του κάθε συνδυασμού τι ιδέες, τι προτάσεις έχουν που συγκλίνουν και που διαφέρουν...

Και θα ειμαι παντα διπλα σε νεους ανθρωπους  που ειλικρινα κανουν μια προσπαθεια να βοηθησουν το νησι σε οτι χρειαστεί.

NA ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

NA ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο ΜΑΡΙΑΝΟ ΡΑΧΟΫ ,

 (ΔΕΞΙΟΣ)   ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟ

ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

1. Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ

2. ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ. ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ (ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΠΑΡΟΝ, ΜΕΛΛΟΝ) ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΧΥΟΥΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΑΜΕΣΑ. Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΘΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΩΝ ΠΡΟΝΟΜΟΙΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ. ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΣΚΟΠΟ.

3. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ

4. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥΣ.

5. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΩΡΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΙΣΠΑΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

6. ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΘΑ ΥΠΟΚΕΙΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΝΟΜΟΥΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ.

7. ΤΟ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΟΥΝ ΤΙΣ ΘΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ (ΟΧΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΥΟ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΞΕΡΟΥΝ ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΑΦΗΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ
Ley de Reforma del Congreso de 2011 (enmienda de la Constitución de España)

1. El diputado será asalariado solamente durante su mandato. Y no tendrá jubilación proveniente solamente por el mandato.
2. El diputado contribuirá a la Seguridad Social. Todo el mundo (pasado, presente y futuro) actualmente el fondo de jubilación del Congreso pasará al régimen vigente de la Seguridad Social inmediatamente. El diputado participará de los beneficios dentro del régimen de la Seguridad Social exactamente como todos los demás ciudadanos. El fondo de jubilación no puede ser usado para ninguna otra finalidad.
3. El diputado debe pagar su plan de jubilación, como todos los españoles.
4. El diputado dejará de votar su propio aumento de salario.
5. El diputado dejará su seguro actual de salud y participará del mismo sistema de salud que los demás ciudadanos españoles
6 El diputado debe igualmente cumplir las mismas leyes que el resto de los españoles
7. Servir en el Congreso es un honor, no una carrera. Los diputados deben cumplir sus mandatos (no más de 2 legislaturas), después irse a casa y buscar empleo.

TERRA INGOGNITA

Αναζητούνται επενδύσεις (και επενδυτές) με τις ακόλουθες προδιαγραφές:
- Δεν θα ρυπαίνουν.
- Δεν θα κάνουν θόρυβο.
- Δεν θα είναι μεγάλες.
- Δεν θα καταλαμβάνουν χώρο. (αν είναι υπόγειες, ακόμα καλλίτερα)
- Δεν θα προσδοκούν κέρδος.
- Δεν θα χρειάζονται τραπεζική χρηματοδότηση. (δεν υπάρχει...)
- Δεν θα ενοχλούνται από τους υψηλούς φόρους.
- Θα έχουν την σύμφωνη γνώμη όλων. (τοπικών αρχόντων, συλλόγων, συνδικαλιστικών σωματείων, δημοσιογράφων, αλλά και του τρελλού της γειτονιάς)
- Θα προσφέρουν υψηλούς μισθούς.
- Θα δίνουν πολλές θέσεις εργασίας.
- Θα είναι καινοτόμες και εξωστρεφείς.
- Θα είναι υπομονετικές (στην επιστροφή του ΦΠΑ π.χ.) και συμπονετικές (στα ζόρια που περνάνε οι πολιτικοί π.χ.).
- Θα δέχονται ότι οι αριθμοί δεν είναι το παν...
- Θα βλέπουν μακροπρόθεσμα. (π.χ. την ζωή του "μέλλοντος αιώνος"...)
- Θα είναι άψογες στην τήρηση των 4.100 νόμων και 130.000 εγκυκλίων του κράτους.
- Θα κάνουν έμμεση κοινωνική πολιτική (π.χ. δίνοντας "δωράκια" σε όποιον ταλαίπωρο Δ.Υ. τους το ζητήσει.
- Θα είναι ευγνώμονες, στην απίθανη περίπτωση που εξαναγκαστούν να κλείσουν.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι κοιμόμαστε. Εκατομμύρια επενδυτές με αυτές τις προδιαγραφές συνωθούνται στην πόρτα μας, και εμείς τους εμποδίζουμε, τόσα χρόνια. Ευτυχώς τώρα μάλλον ξυπνάμε. Ο μεν πρωθυπουργός τους στρώνει "κόκκινο χαλί", ο δε μελλοντικός εθνάρχης (ακόμα στην αντιπολίτευση) δήλωσε ότι δεν είναι αντίθετος στις επενδύσεις.
Χρυσή εποχή μας περιμένει...

Ενα Μικρό Αφιερωμα στο Γιαννη διακογιαννη

Σημερα μου ερχεται στο Νου Ο Γιαννης Διακογιαννης 
Ειπα να αναρτήσω ενα δημοσιευμα της Ρικα Βαγιανη για το Μπαμπα της
Νessouno,mai*: Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές
«Μούχει σπάσει τα νεύρα», μουρμούραγε η μάνα μου στις φιλενάδες της τα ολυμπιακά καλοκαίρια.
Κρυφάκουγα .
«Ότι τι, δηλαδή;”
«Ποτέ, μα ποτέ, δεν είναι εδώ. Δεν έχω άντρα εγώ!».
«Μα λείπει για τους Αγώνες! Είναι αυτός λόγος διαζυγίου;»
Ποτέ δεν ήταν “εδώ” τέτοια εποχή, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο σπίτι μας είχαν πάντα τον τίτλο της ίδιας ταινίας: «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» -και να σκεφτείτε πώς η ταινία δεν είχε καν γυριστεί.
Αν δεν είχαμε Ολυμπιακούς, είχαμε Μουντιάλ. Κι αν δεν είχαμε Μουντιάλ είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, κι αν δεν είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, είχαμε Τελικούς Κυπέλλου, Πρωταθλητριών, ή Κυπελλούχων ή Ουέφες, ή Πανευρωπαϊκό, και πάει λέγοντας.
“Μεγαλώσαμε μαζί του», μου λένε όλοι, σαν συνενοημένοι. «Μεγαλώσαμε με τη φωνή του».
Κι εγώ με τη φωνή του μεγάλωσα. Ποτέ δεν ήταν σπίτι. Κι όταν ήταν, πάλι δεν ήταν. Αν δεν είχε ταξίδια, είχε εφημερίδα, κι αν δεν είχε εφημερίδα, είχε εκπομπή, η «Αθλητική Κυριακή» και ο «Κόσμος της Μπάλας». Κι αν δεν είχε εκπομπή, είχε γήπεδο, ή σύσκεψη και δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλη ζουρλαμάρα.
Δεν κατάφερε να με κάνει να αγαπήσω το γήπεδο. Θυμάμαι το δέος του μπροστά στον Πελέ και τον Κρόιφ. Ο μεγάλος αθλητής του έφερνε ρίγη, σε όποιο αγώνισμα κι αν κατέβαινε.
Στο γήπεδο, πάντως, αρχίσαμε άσχημα. Με πήρε κανα δυό φορές μαζί του, εγώ, αντί για φάσεις και τεχνικές ξεσήκωσα ό,τι μπινελίκι και γαμοσταβρίδι εκσφενδονιζόταν στη Λεωφόρο. Μισή μερίδα παιδί. Ένα κυριακάτικο απόγευμα ρώτησα τη μαμά μου αν χωράει στον πωπό του διαιτητή μια ολόκληρη ποδοσφαιρική μπάλα. Και αλήθεια βοηθάει να βάλεις βαζελίνη για να περάσει από τη σούφρα του και επίσης, τι ακριβώς είναι η σούφρα, μαμά;
Κάπως έτσι κόπηκαν τα σούρτα-φέρτα στα ματς. Μαχαίρι.
Κατάφερε όμως να με κάνει να αγαπήσω το στίβο. Ο στίβος ήταν άλλο πράμα-εκκλησία. Η μαμά με άφηνε να πηγαίνω μαζί του όσο ήθελα. Στο στίβο, κανείς δεν ήθελε να βάλει τίποτα στον πωπό κανενός, με βαζελίνη ή χωρίς. Ή, τουλάχιστον, δεν το ξεφώνιζε. Ο στίβος ήταν Αγώνες. Αμιλλα. Κάτι σαν έντονη πνευματική εμπειρία στην οποία συμμετείχαν σε κρεσέντο όλες οι αισθήσεις αν το έβλεπε κανείς, τουλάχιστον, από τη δική του ματιά.
«Και πάμε στο ύψος: Εδώ οι αθλητές προετοιμάζονται για το άλμα» ανακοίνωνε ψιθυριστά στη μετάδοση, σαν να προέτρεπε το κοινό να μην ταράξει την ηρεμία του άλτη. Εδινε σήμα στον ηχολήπτη ότι ετοιμάζεται να «κόψει» μικρόφωνο. Κι άρχιζε τα πριβέ: Στριμωχτή εγώ, μισό παιδί, πολύ αδύνατο, στην καμπίνα δίπλα του. Κάπνιζε αμέτρητρα Gitanes στον κλειστό θαλαμίσκο. Στην Αμερική του σήμερα, θα τον είχαν πάει μέσα για έκθεση ανηλίκου σε θανατηφόρο παθητικό κάπνισμα. Δεν ήθελε να πάει Ατλάντα: Δεν γούσταρε. Εβλεπε μέσα από τον αθλητισμό να έρχονται σκοτεινές εποχές, έβλεπε πράγματα που οι άλλοι δεν διακρίναμε, ήταν φάσεις μπροστά, κουσούρι της δουλειάς, να προβλέπει.
Χρόνια πριν, εγώ μισή μερίδα παιδί: Στα τρία μέτρα μπροστά μας, ο Βζόλα, ετοιμαζεται να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ, μετά την απόσπαση του Πανευρωπαϊκού χρυσού Nέων στο ύψος. Ή κάτι τέτοιο. Αρχίζαν τα πριβέ.
«Κοίτα τον. Όχι, το άλμα, Ρίνγκο: την αυτοσυγκέντρωση να βλέπεις, εδώ είναι η δύναμη, Αυτός, θα δεις, θα γίνει μέγας άλτης. Θα γράψει ιστορία.”
Μάλιστα. Τσεκ.
Όχι το άλμα, λοιπόν, αλλά το αμέσως πριν: Την προς τα μέσα κατάδυση.
«Κάνε άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά», έγραφε το “Σηματολόγιο” του Ελύτη. Aυτά τα φρόντιζε η μάνα μου στο σπίτι, αφήνοντας –τάχα μου- τυχαία ανοιχτά βιβλία στο τραπέζι της κουζίνας. Εκανε απελπισμένες προσπάθειες να μην εξελιχθώ σε γρυλλίζοντα σκυλο-χούλιγκαν, αλλά πλαγίως, ήξερε ότι δεν θα διάβαζα ποτέ κάτι που θα μου υποδείκνυε, δήθεν για να “καλλιεργηθώ”. Υποδορείως κούμπωναν εντός μου, κλικ-κλακ, η ποίηση κι ο αθλητισμός, το κορμί το σάρκινο και το Άλλο, το πώς το λέγανε, να δεις, ψυχή το λέγανε. Κλικ-κλακ.
Μεγάλωνα.
Ανάμεσα στον Πελέ και τον Ελύτη, τη Μοσχολιού και το Φον Κάραγιαν. Όλα έβγαζαν νόημα. Ακόμα και τα πιο ανεξήγητα. Από το λυσασμένο Μπερναμπέου ως την Επίδαυρο της ΅Ορέστειας΅ του Κουν, κι από τον Τάφο του Ινδού ως τη Scala, με κόκκινη Πανσέληνο. «Νessouno, mai», κι όμως, όλα είχαν νόημα.
Η ζωή μας, ένα Gitanes με φίλτρο.
Ψαχνόμουν. Μισή γυναίκα πια.
«Κοίτα τις που είναι σαν άντρες, Ρίνγκο»: Δεν μάσαγε τα λόγια του για τα γενειοφόρα θηλυκά εκτρώματα του «μεγαλείου» της τότε Ανατολικής Γερμανίας, «Κοίτα τις. Αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι τερατογένεση- ο άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται στα ανθρώπινα μέτρα, μόνο τότε αξίζει. Που θα μας οδηγήσουν όλες αυτές οι επιδόσεις, όλα αυτά τα ρεκόρ, αναρωτιέμαι…
Δεν είχε απάντηση. Καμιά φορά όμως, αξίζει να κάνεις μόνο την ερώτηση: Η προς τα μέσα κατάδυση, που λέγαμε.
Ελειπε πολύ. Συνέχεια. Αλλά εμένα, δεν μου «έλειπε». Η αγάπη εκπέμπει πιο δυνατά από το τηλεοπτικό σήμα.
Εντάξει, μείνανε και κάτι ψιλο-οιδιπόδεια –τα λένε και σύνδρομα της Ηλέκτρας- αν είστε πολύ ψείρας στα ψυχαναλυτικά. Εντάξει, ακόμα βλέπω Αγώνες από ξένα μόνο κανάλια, ή με τη φωνή στο mute. Από κακία που δεν είναι η φωνή του.
Μου έμαθε πως οι Ολυμπιακοί κύκλοι συμβολίζουν τις ανθρώπινες φυλές- κι ο τελευταίος όλη την ανθρωπότητα: Ολοι μας, από ένας κρίκος στης ζωής την εύθραυστη, αλλά αιώνια αλυσίδα. Η πάσα ουσία είναι η ισότητα και η συνύπαρξη, αλλιώς δεν αγωνιζόμαστε, απλώς πηδάμε παλούκια, σαν τα πιθήκια, με το συμπάθειο κιόλας.
Κανένα αξίωμα δεν δέχτηκε, καμιά τιμή δεν καταδέχτηκε. Όταν τα παράτησε, τα παράτησε ξερά. Όπως τα Gitanes- πέταξε το πακέτο μαζί με τα μικρόφωνα και δεν κανακοίταξε καπνό. Χωρίς εθισμούς και κολλήματα σε «περασμένα μεγαλεία».
Στο φίνις κρίνονται όλα.
«Οι κίτρινοι, Ρίνγκο, είναι καλοί στο πίνγκ πόνγκ, ας πούμε, και στα γυμναστικά. Οι άσπροι στο τένις και τα άλματα, οι μαύροι στις αποστάσεις και τα σπριντ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, Ρίνγκο. Το φυσικό πλεονέκτημα καλό είναι, αλλά ο αθλητισμός είναι μαγεία είναι ζωή, όλο απρόοπτα, κανενός το χρώμα δεν σημαίνει τίποτα. Στο φίνις κρίνονται όλα.»
Τώρα λείπει πάλι.
Αυτές τις μέρες, κάπου στις μικρές Κυκλάδες, ίσως πάρει το μάτι σας έναν όμορφο, ηλιοκαμένο παππού, που μπαινοβγαίνει ακατάπαυστα σ' ένα επαρχιακό νοσοκομείο: Προσέχει τη γυναίκα του που ανέβασε πυρετό στις διακοπές. Της φέρνει νέα, αναψυκτικά και ψαρόσουπα από τη διπλανή ταβέρνα. Η εξέλιξη του συναρπαστικού αγώνα «Μαμά vs Πνευμονία», αναμεταδίδεται στο τηλέφωνο λεπτομερώς, ανάλαφρα, ελλειπτικά, αλλά ουσιαστικά: Δεν σας κάνω πλάκα, είναι γοητευτικός, ακόμα κι όταν περιγράφει νοσηλείες! Aχ, όντως, Νessouno, mai…
«Μου σπάει τα νεύρα», μουρμουράει η μάνα μου. «Δεν φεύγει λεπτό από εδώ. Του λέω, έλα, πήγαινε μια βόλτα, να δεις κανένα αγώνισμα, να ξεσκάσεις, αυτός τίποτα, εδώ, μπάστακας δίπλα μου, όλη μέρα, ασχολείται μαζί μου. Κι έχουμε και Ολυμπιακούς αγώνες! ».
«Ρε μάνα, το ότι σου συμπαραστέκεται ολοψύχως ο άντρας σου όταν ασθενείς, δεν το λες ακριβώς και λόγο διαζυγίου».
«Το ξέρω. Αρρωστη είμαι, παιδί μου, όχι ηλίθια»
Η προς την αγάπη κατάδυση. Πριν το άλμα και μετά. Πάνω από τη φθορά.
Στο σπίτι το δικό μας, πάλι, στην άλλη άκρη της Ελλάδας, οι Oλυμπιακοί Αγώνες παίζουν επί 24ώρου βάσεως.
Με τη φωνή στο mute, μπαμπά. Νessouno,mai…
Και με το νου στο finish, εκεί που κρίνονται όλα.»
Αχ, βρε Ρίκα... νάξερες μόνο πόσα "αδέλφια" έχεις!

Ας τελειώνει το παραμύθι.

Ακούω συνέχεια και εκνευρίζομαι τους υπουργούς να μιλάνε για κόκκινες γραμμές για τις 15000 απολύσεις στο Δημόσιο.

Δεν είδα κάποιον να τραβάει κόκκινη γραμμή για το 1.500.000 απολύσεων στο ιδιωτικό τομέα. Θεωρήθηκαν αναγκαίες. ειναι μαλλον πολίτες αλλου κρατους?

Κύριοι των κυβερνήσεων ως εδώ.
Πάρτε απόφαση από 1/1/2013 να μειωθεί το μισθολογικό κόστος στο δημόσιο κατά 50% τουλάχιστον.

Και ας αποφασίσουν οι συνδικαλιστές το πως . Για παραδειγμα αν   θα μειώσουν  το στόλο των 51000 κρατικών λιμουζινων, αν θα περιορίσουν τους 14 κηπουρούς του Ευαγγελισμού που δεν έχει ούτε νεραντζιά, αν θα αναστείλουν τις συντάξεις όσων εργάστηκαν επί 15 χρόνια αλλά επειδη ειχαν μπραμπα υπουργο θα τους πληρώνουμε  σύνταξη για 50 ή θα τους κρατήσουν ολους ακόνη και τους επίορκους (τους κλέφτες δηλαδή) και θα τους δώσουν μισθούς πείνας.

Ας τελειώνει το παραμύθι.
Χρειάζεται διάλυση και ανασύνταξη εκ του μηδενός με λιγότερους μη μόνιμους υπαλλήλους που θα αξιολογούνται και θα αμείβονται όπως στον ιδιωτικό τομέα.

Ποιος σας εχει πεί οτι η κοινωνία  ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΟ ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Λονδίνο 2012 - Αθήνα 1832

Αθήνα Αύγουστος 1832 (η πατρίς μόλις έχει γίνει κράτος)

Του Κωνσταντινου Ζουλα

«Πριν από τρεις μέρες έχασα την μπροστινή πινακίδα του αυτοκινήτου μου. Πήγα την επομένη στο αστυνομικό τμήμα Κυψέλης να δηλώσω απώλεια. Από τις 8.30 τελείωσα στις 11.00 για μια δουλειά 3 λεπτών. Αλλά αυτό όπως θα διαπιστώσεις ήταν το λιγότερο που έμελλε να υποστώ». Βρήκα όντως ενδιαφέρουσα τη συνέχεια του mail του φίλου μου Αλέξανδρου Μ, εξ ου και αναδημοσιεύω όσα πέρασε. Αφού λοιπόν ξόδεψε 3 ώρες «στο ίδιο γραφείο με κάποιους συλληφθέντες που τους πήγαιναν στο κρατητήριο», οι αστυνομικοί τον παρέπεμψαν στο υπουργείο Μεταφορών για να κάνει εκεί μια αίτηση αντικατάστασης της χαμένης πινακίδας του. «Μόνον εκεί γίνεται» του είπαν. Σιχτιρίζοντας που θα φάει άλλη μια μέρα στον Χολαργό, μπήκε στο Ιντερνετ και ω του «θαύματος» διαπίστωσε ότι την ίδια δουλειά θα μπορούσε να την κάνει στο ΚΕΠ. Ω του δεύτερου «θαύματος» όμως όταν πήρε τηλέφωνο στο ΚΕΠ της Αριστοτέλους, οι υπάλληλοι αρνήθηκαν ότι μπορεί να κάνει εκεί την αίτηση. Οργισμένος ο Αλέξανδρος τύπωσε από το Διαδίκτυο τις προσφερόμενες από το ΚΕΠ υπηρεσίες, πήγε επί τόπου και τους τις επέδειξε. Μην πολυλογώ οι υπάλληλοι εντέλει του επέτρεψαν να κάνει την «επίμαχη» αίτηση και να την αποστείλουν εκείνοι στο υπουργείο. Το «θαύμα» τρίτωσε όταν πια ετοιμαζόταν να φύγει. «Πρέπει να ξεβιδώσεις και να μας παραδώσεις τώρα και τη δεύτερη πινακίδα, γιατί αυτές επανεκδίδονται ζευγάρι» του είπαν. Ο φίλος μου τα ’χασε. Εις μάτην προσπαθούσε να καταλάβει, αλλά και να τους εξηγήσει ότι είναι παράλογο να τον αφήσουν χωρίς καμία πινακίδα, αφού ούτως ή άλλως θα παραδώσει και την δεύτερη όταν επανεκδοθούν οι νέες. «Θα με σταματά συνέχεια η αστυνομία» τούς είπε, αλλά οι ΚΕΠίτες ήταν άτεγκτοι. «Πρέπει να την παραδώσεις τώρα»! Τι έχει συμβεί έκτοτε; «Κυκλοφορώ με ένα απολύτως νόμιμο αυτοκίνητο χωρίς καμία πινακίδα και κάθε τρεις και λίγο λέω τα ίδια και τα ίδια στα περιπολικά». «Κι ύστερα μάς φταίει η Μέρκελ και το Μνημόνιο» καταλήγει ο Αλέξανδρος κι εγώ σκέφτηκα ότι το πιο αποδοτικό υπουργείο θα ήταν αυτό που θα είχε τον τίτλο «Της Κοινής Λογικής». Παρεμπιπτόντως δύο μήνες θα πάρει στο υπουργείο να εκδώσει νέες πινακίδες...

Λονδίνο Ιούλιος 2012 (αυτοί έχουν magna carta  καμμιά 800-αριά έτη)

Θα σας μεταφέρω την δικιά μου εμπειρία προ τριμήνου στην Αγγλία.
Μου κλέψανε τις πινακίδες, δήλωσα τη κλοπή τηλεφωνικά και η αστυνομικός με συμβούλεψε να βγάλω καινούριες πινακίδες από τα Halfords (ιδιωτική εταιρεία κάτι σαν την Autoplus).

Παράλληλα ανεβάσανε στη βάση δεδομένων τα στοιχεία της πινακίδας και με διαβεβαίωσαν ότι θα ελέγξουν οποιαδήποτε όχημα φέρει τις πινακίδες μου. Κάτι που έγινε δηλαδή αφού με σταματήσανε στο δρόμο για έλεγχο. Δε πήγα δηλαδή ΠΟΥΘΕΝΑ και δεν έχασα καθόλου χρόνο από την εργασία μου.

Μάλιστα, προχθές ενώ κατευθυνόμουν προς το αεροδρόμιο του Λονδίνου διαπίστωσα ότι μου είχαν κλέψει ξανά την μπροστινή πινακίδα. Ακολούθησα την ίδια διαδικασία δήλωσης της κλοπής (πάντα μόνο τηλεφωνικά ) και μάλιστα μετά από μισή ώρα με πήραν τηλέφωνο από την αστυνομία και ζήτησαν να έρθουν από το σπίτι μου αφού το περιστατικό συνέβη για δεύτερη φορά. Εννοείται σε ώρα που με βολεύει και αφού γυρίσω από το ταξείδι μου από την Ελλάδα.

Σχολίασε ο/η Ακης Αθανασιαδης | 18:38:24, Ιούλιος 7th, 2012

Άδικη, τυχόν σύγκριση δύο συμβάντων με 180 χρόνια διαφορά

Ήταν αναγκαστικό να φτάσουμε ως εδώ;

Ήταν αναγκαστικό να φτάσουμε ως εδώ;
Η ελληνική χρεοκοπία ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Από τα χρόνια του ’90 ξέραμε ότι το σύστημα είναι αντιπαραγωγικό, ότι διατηρείται με δανεικά, ότι χρειάζονται επείγουσες δομικές αλλαγές, μεταρρυθμίσεις που οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες. Η διαφορά είναι ότι ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και της δεκαετίας του ’90 οι τότε κυβερνήσεις μάζευαν τα πράγματα όταν τα ελλείμματα ξέφευγαν, στα μέσα της δεκαετίας του 2000 η ανέμελη διακυβέρνηση Καραμανλή πάτησε γκάζι αντί για φρένο, τα εκτροχίασε ακόμα περισσότερο. Το 2000 είχαμε 5 δις έλλειμμα, το 2009 36 δις. Καθώς η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε κλείσει τις στρόφιγγες του χρήματος, το χρέος της Ελλάδας δεν μπορούσε πια να εξυπηρετηθεί, για τα ελλείμματά της δεν υπήρχαν πια δανειστές.
Ήταν ένα κόλπο του Γ. Παπανδρέου η προσφυγή στο ΔΝΤ;
Ναι, ήταν τόσο σατανικό που έπεισε και τις υπόλοιπες χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία, να μπουν σε μνημόνια. Κάποια στιγμή πρέπει οι συνωμοσιολόγοι τηλεπλασιέ να αποφασίσουν: Είναι οι πολιτικοί μας πειθήνια όργανα των κατακτητών ή διαβολικές φυσιογνωμίες που τους επιβάλλουν τι να κάνουν; Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε τη συνδρομή του ΔΝΤ, των υπόλοιπων χωρών, για να αντιμετωπίσει την ιλιγγιώδη κρίση. Παρά τη φιλολογία, άλλωστε, μάλλον πιο ρεαλιστικές είναι οι απόψεις του ΔΝΤ από της Μέρκελ.
Δανειζόμαστε για να πληρώσουμε τους τόκους;
Όχι, πάνε πολλά χρόνια από το 2000 που είχαμε πρωτογενές πλεόνασμα και δανειζόμασταν μόνο για να ξεπληρώσουμε τόκους προηγούμενων δανείων. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, τα πρωτογενή μας ελλείμματα (χωρίς τους τόκους) συνεχώς μεγάλωναν μέχρι που έφτασαν στα απίστευτα 24 δις του 2009. Ακόμα και σήμερα, παρά την προσπάθεια δύο χρόνων, χρειαζόμαστε ακόμα δανεικά για να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας, δηλαδή για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις.

Δανειζόμαστε με ληστρικά επιτόκια από τους τοκογλύφους;
Το 1990 δανειζόμασταν με πάνω από 22% επιτόκιο. Το 2000 είχε πέσει γύρω στο 7%. Με την ένταξή μας στην Ευρωζώνη τα επιτόκια έπεσαν στο μισό, γύρω στο 3 με 5%. Στην πραγματικότητα έχουμε το αντίθετο πρόβλημα. Τα φτηνά επιτόκια του ευρώ μάς ώθησαν σε μεγαλύτερο, πιο εύκολο δανεισμό και η αδιανόητη ανωριμότητά μας είναι η αιτία που αντί να χρησιμοποιήσουμε τα δανεικά σε επενδύσεις που δημιουργούν πλούτο και θέσεις εργασίας, τα σπαταλήσαμε στην κατανάλωση. Σήμερα μας δανείζουν γύρω στο 3,7% με μεγάλες ευκολίες αποπληρωμής σε 40 χρόνια. Και μας χαρίζουν και ένα ποσό.

Μπορούσαμε να βρούμε λεφτά από άλλους;
Ναι, όπως θα μας δώσει πετρέλαιο ο Τσάβες, θα βρούμε φυσικό αέριο στη θάλασσα, θα γίνει Κουβέιτ το Ιόνιο, θα πάρουμε πολεμικές αποζημιώσεις από τον πόλεμο του ’40, θα πουλήσουμε τις μετοχές της Ελληνικής Τράπεζας που βρήκαμε στο Μοναστηράκι, θα παίρνουμε ένα ευρώ κόπι-ράιτ για κάθε φορά που κάποιος στον κόσμο λέει τη λέξη «φιλοσοφία». Ο ελληνικός λαϊκισμός μοιάζει όλο και περισσότερο με τις εκπομπές της μεταμεσονύκτιας τηλεόρασης. Στην πραγματικότητα, Κινέζοι και Ρώσοι όχι μόνο μας προέτρεψαν να καταφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά και τελευταία δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι που τα λεφτά των χωρών του κόσμου όλου πάνε σε μια πλούσια χώρα για να διατηρήσει ένα βιοτικό επίπεδο ανώτερο από αυτών που τη δανείζουν.
Εντέλει, πέτυχε το Μνημόνιο;
Είναι σαν το ανέκδοτο, η εγχείρηση επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Μέσα σε δύο χρόνια πραγματικά τα ελλείμματά μας μειώθηκαν σημαντικά, από το 15,6% του ΑΕΠ στο 9,1%. Πράγμα που μεταφράζεται σε πολλά δις που δεν χρειάζεται πια να δανειζόμαστε και να πληρώνουμε τόκους. Όμως αυτό έγινε κυρίως με εισπρακτικά μέσα, με οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων, με υπερβολικούς φόρους. Το κόστος του κράτους μειώνεται δύσκολα, αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται, οι μεταρρυθμίσεις σαμποτάρονται εκ των ένδον και οι λίγες αλλαγές γίνονται με τόση καθυστέρηση που χάνεται η δυναμική τους. Αποτέλεσμα, η παρατεταμένη ύφεση που κοντεύει να εξαφανίσει τον ιδιωτικό τομέα.

Φταίει γι’ αυτό η Τρόικα, το μνημόνιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Φυσικά, αν και όχι πάντα για τους λόγους που την κατηγορούν οι εγχώριοι πατριώτες. Είναι αλήθεια ότι η θεωρία λέει πως περιοριστικά μέτρα εφαρμόζεις την περίοδο της ανάπτυξης και όχι στην ύφεση για να την κάνεις μεγαλύτερη. Μόνο που την περίοδο της ανάπτυξης εμείς μεγαλώναμε τα ελλείμματά μας αντί να τα μειώσουμε. Φταίει επίσης γιατί δεν κατάλαβε ότι το πρόβλημά μας δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά η κρίση του πολιτικού συστήματος, το οποίο και δεν μπορούσε και δεν ήθελε να θίξει τις δομές του αντιπαραγωγικού κράτους. Αλλά μήπως εμείς δεν διατυμπανίζαμε ότι είμαστε ανεξάρτητο κράτος και δεν δεχόμαστε επικυρίαρχους; Τι θέλαμε, να τα κάνουν αντί για μας; Αν για τα προηγούμενα έχουν μερικά ελαφρυντικά, δεν έχουν κανένα για την πορεία της εφαρμογής των μνημονίων. Δυο χρόνια κοιτάγαμε τους αριθμούς αντί να αντιμετωπίζουμε τους λόγους που δημιουργούν τα ελλείμματα των αριθμών. Κάθε τρεις μήνες τα κλιμάκια έφταναν εδώ και αντί να εξαρτούν τη δόση από την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων, μετρούσαν εκατομμύρια στο ταμείο. Αδιαφορώντας από πού προέρχονται. Και επιτρέποντας έτσι στο ληγμένο πολιτικό σύστημα να προστατεύει το μαγαζάκι του, μεταθέτοντας τα βάρη στην υπόλοιπη κοινωνία.
Να πληρώσουν την κρίση οι κλέφτες που τα έφαγαν.
Είναι η τρίτη ή η τέταρτη γραμμή άμυνας του ελληνικού λαϊκισμού. Η πρώτη ήταν δεν υπάρχει κρίση, είναι παραμύθι χωρίς δράκο. Η δεύτερη, θα μας σώσουν ο Τσάβες και ο Πούτιν. Η τρίτη, είναι ένα κόλπο των κακών ξένων που μας ζηλεύουν και θέλουν να μας κάνουν πειραματόζωα. Καθώς σιγά σιγά τα ερωτήματα γίνονταν πιο επιτακτικά –στις 30 του μήνα ποιος πληρώνει τους μισθούς;–, η δημαγωγία του καφενείου άρχισε να στήνει κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος για τους «κλέφτες πολιτικούς». Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο. Τους πολιτικούς τους κατηγορούμε για διαφθορά, για άλλους λόγους, όχι για να σωθούμε από τα ελλείμματα. Όχι ένα σπίτι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αλλά κι αν ακόμα και οι 300 γίνονταν εκατομμυριούχοι από τις μίζες, όλοι μαζί δεν θα κάλυπταν το 1 δις ετησίως που στοιχίζουν οι 200.000 πλαστές συντάξεις και επιδόματα.
Θα βγει ο Ολάντ, θα πέσει χρήμα στην αγορά.
Αυτή είναι η τελευταία βερσιόν της προσπάθειας να μην κάνουμε αυτό που πρέπει. Ακόμα και οι κατήγοροι της γερμανικής πειθαρχίας, ο Πολ Κρούγκμαν, οι Γάλλοι σοσιαλιστές, λένε ότι η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση. Μιλάνε για τη δικιά τους λιτότητα, που τα δίδακτρα στην Αγγλία πάνε 13.000 ευρώ. Τι να πουν, ότι εδώ τα πανεπιστήμια δεν λειτουργούν γιατί οι πρυτάνεις δεν θέλουν να χάσουν τη διαχείριση των χρημάτων; Η αλήθεια είναι πως αν μετατοπιστεί το ευρωπαϊκό εκκρεμές από τα κεντροδεξιά στα κεντροαριστερά, τα ασφυκτικά και αυστηρά γερμανικά προγράμματα μπορεί να χαλαρώσουν προς τη μεριά των επενδύσεων. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα για την Ελλάδα. Είναι κοινή πεποίθηση σε όλους τους Ευρωπαίους ότι χρήματα στη χώρα μας χωρίς να προηγηθούν οι αλλαγές που πρέπει, συνεπάγεται ότι ενισχύουν ένα διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό σύστημα να επιβιώσει ανενόχλητο. Έχουν άδικο; Δηλαδή αν οι Ευρωπαίοι πάρουν αυξήσεις θα έρθουν να αγοράσουν από μας τι; Θα πάψουμε να κλείνουμε τα λιμάνια, να διώχνουμε τα κρουαζιερόπλοια, να κλείνουμε τα μουσεία στις 2.30; Θα αγοράζουν από μας λεμόνια, αφού εμείς αγοράζουμε λεμόνια από το Μαρόκο; Τι θα τα κάνουμε τα λεφτά που θα «πέσουν στην αγορά»; Πρόωρες συντάξεις; «Κοινωνικό κράτος» που σημαίνει 200.000 πλαστές συντάξεις; Προγράμματα ΕΣΠΑ που πάνε στα κομματικά σωματεία; Επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης; Ποιος θα πάει την ανταγωνιστικότητα από την 100ή θέση στην 30ή για να διατηρηθεί το τωρινό βιοτικό επίπεδο; Ποιος θα κάνει αξιολόγηση του δημόσιου τομέα; Ποιος θα διώξει τις κομματικές αργομισθίες; Ποιος θα κόψει τις μίζες της διαπλεκόμενης επιχειρηματικότητας που υπερτιμολογεί τις προμήθειες; Ο Ολάντ; Όσοι μιλάνε για ανάπτυξη χωρίς να προηγηθούν μεταρρυθμίσεις, χωρίς να μειωθεί το κόστος της γραφειοκρατίας, να επαναλειτουργήσει ο κρατικός μηχανισμός, να αντιμετωπιστεί το πελατειακό κράτος, κοροϊδεύουν τον κόσμο.
Έχουμε δικτατορία, κατοχή, μας κυβερνούν προδότες, δωσίλογοι;
Να κρεμάσουμε στο Σύνταγμα τους συνεργάτες των ναζί; Θεωρώ υποτιμητική για τη νοημοσύνη των αναγνωστών αυτής της εφημερίδας και θλιβερή για τους πολίτες αυτής της χώρας ακόμα και τη συζήτηση τέτοιων απόψεων. Η άσκηση βίας κατά διαφωνούντων ξανά μετά από μισό αιώνα είναι ήττα για την κοινωνία μας. Η ανεπάρκεια των κυρίαρχων πολιτικών ρευμάτων, οι αδυναμίες και η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος επέτρεψαν στις πιο σκοτεινές δυνάμεις να βγουν στην επιφάνεια. Θεωρίες συνωμοσίας, απομονωτισμός, αντιευρωπαϊσμός, λαϊκισμός, δημαγωγία, τυχοδιωκτισμός, πατριδοκαπηλεία, έχουν βγει από τα σκοτάδια του περιθωρίου, έχουν γίνει κυρίαρχος πολιτικός λόγος, έχουν ενώσει τα άκρα σε ένα κοινό ανορθολογικό μέτωπο της παραφροσύνης που δεν διστάζει πια να ασκεί πολιτική βία, να αμφισβητεί τη δημοκρατία. Πολλοί άνθρωποι, κουρασμένοι από την πολύχρονη προσπάθεια, αγανακτισμένοι από την άδικη κατανομή των βαρών, εξοργισμένοι από τη διαφθορά και την ανικανότητα, αντιμετωπίζουν πια το αδιανόητο ως φυσιολογικό. Είναι ο σίγουρος δρόμος για την καταστροφή. Όποτε αυτή η χώρα ξέφευγε από τη λογική και την οδηγούσε η «ευγενής μας τύφλωση», γνώριζε μόνο δεινά. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η σημερινή. Όσο κι αν ακούγεται σκληρό και απαιτητικό, οι πολίτες αυτής της χώρας οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη ωριμότητα από το πολιτικό σύστημα που τους οδήγησε εδώ.

Η απάτη του αντιμνημονιακού Μετώπου.
Οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται πραγματικά σε ένα πολιτικό αδιέξοδο. Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους. Δεν μπορούν δηλαδή να αντιμετωπίσουν τις πελατειακές σχέσεις, την κομματοκρατία, τον κρατισμό, τον παρασιτισμό ως μοντέλο οικονομικού συστήματος. Προσπαθούν υπό την πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ένα βήμα μπροστά, δύο πίσω. Οι καθυστερήσεις, οι υπεκφυγές, οι προσπάθειες των οργανωμένων ομάδων συμφερόντων να μη χάσουν προνόμια και έσοδα που τους παρείχε το χρεοκοπημένο σύστημα είναι η αιτία που η ύφεση βαθαίνει και διαρκεί περισσότερο από όσο θα ’πρεπε. Το γαμώτο της υπόθεσης είναι ότι θα μπορούσαμε, αν είχαμε συμπεριφερθεί αλλιώς, να βγαίναμε ήδη από τη βαθιά κρίση. Το δυστύχημα είναι ότι οι δειλές έστω μεταρρυθμιστικές προσπάθειες έχουν συσπειρώσει όλα τα κατεστημένα συμφέροντα, όλα τα συντεχνιακά προνόμια, όλες τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις, που υπερασπίζονται τη ληγμένη Ελλάδα κρυμμένες πίσω από την «αντίσταση στους ξένους». Το αντιμνημονιακό Μέτωπο δεν κάνει αντιπολίτευση στα κυβερνητικά κόμματα γιατί δεν μας βγάζουν από την κρίση, γιατί καθυστερούν, γιατί δεν αλλάζουν το χρεοκοπημένο παιχνίδι. Αντίθετα. Τα κατηγορούν γιατί επιχειρούν να το αλλάξουν. Σύμφωνα με τη ρητορική τους, ήμασταν καλά πριν, φταίνε οι ξένοι που ήρθαν και μας ξεβόλεψαν. Θέλουμε τα λεφτά τους, αλλά θα διώξουμε τους Ευρωπαίους. Θέλουμε τα δάνεια, αλλά χωρίς να τα αποπληρώνουμε. Έχουν φτιάξει μια παρανοϊκή πραγματικότητα, κατά την οποία όλα είναι δυνατά, κανένα συμφέρον δεν θα θιγεί, όλοι θα ζουν όπως το 2009 που δανειζόμασταν 36 δις. Δεν είναι μόνο ότι η προπαγάνδα τους δεν έχει καμία λογική, είναι και ότι αυτή η Ελλάδα που νοσταλγούν, η εποχή της διανομής των δανεικών στους ημετέρους, είναι μια Ελλάδα άδικη, μίζερη, που βασίλευε η μετριοκρατία. Η επιστροφή στην προ-μνημονίου εποχή που ονειρεύονται, είναι πια αδύνατη.

Εμείς τι ψηφίζουμε;
Δεν ξέρω. Έχουμε ακόμη τρεις μέρες. Το ζήτημα είναι να ψηφίσουμε και γενικά να συμπεριφερθούμε ψύχραιμα και με ηρεμία. Να απομονώσουμε τις κραυγές. Αν είμαστε ρεαλιστές πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάπως έτσι θα συνέβαιναν τα πράγματα. Αλλαγές που δεν μπορούσαμε να κάνουμε σε δύο δεκαετίες, δεν θα τις κάναμε εύκολα σε δύο χρόνια. Έτσι είναι η κοινωνία μας, ηλικιωμένη, αρκετά βολεμένη, χωρίς δυναμισμό. Έτσι είναι και το πολιτικό σύστημα που την εκπροσωπεί. Εύκολο ήταν να ακυρώσει τον εαυτό του; Μέσα στα δύο αυτά χρόνια η κοινωνία μας έβγαλε δεκάδες απατεώνες και καραγκιόζηδες, λίγους σοβαρούς ανθρώπους. Τώρα όμως το πολιτικό σύστημα που τόσο κατηγορήσαμε, πετάει πάλι το μπαλάκι σε μας. Και κανείς δεν μπορεί να πει πια «δεν μας λένε την αλήθεια», δεν ήξερα. Έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια. Όποιος θέλει, ξέρει. Μόνο όποιος δεν θέλει ν’ ακούσει, όποιος προτιμάει την αυτοκαταστροφή από την προσπάθεια, δεν θα βρει τι να κάνει. Γιατί, σ’ όποιο χώρο κι αν βρίσκεται κοντά ο καθένας, αυτή τη φορά έχει εναλλακτικές. Ακόμα κι αν θέλει να τιμωρήσει, έχει μικρότερα σοβαρά κόμματα που δεν διολίσθησαν στο λαϊκισμό και τη δημαηγωγία. Ακόμη και μέσα στα μεγάλα κόμματα, αυτή τη φορά τα πρόσωπα παίζουν μεγάλο ρόλο. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ποιοι θα είναι οι εκπρόσωποι της κοινωνίας μας μέσα σ’ αυτή τη Βουλή έχει τόσο μεγάλη κρισιμότητα, όσο και τα ίδια τα κόμματα. Αλλά να θυμόμαστε ότι από την Κυριακή το βράδυ, άλλοθι δεν θα ’χουμε ούτε και εμείς. Γιατί εμείς θα έχουμε ψηφίσει έτσι και κανείς μας δεν θα μπορεί πια να «αγανακτεί» εκ του ασφαλούς, όπως μέχρι τώρα.

πηγή.Athens voice