Τα τελευταία χρόνια οι παντες στην Παρο έχουν συνδέσει την ανάπτυξη όλου του νησιού με την επέκταση του αεροδρομίου η καλύτερα με την δημιουργία νέου μεγαλύτερου αεροδρομίου, αεροδρομίου που θα μπορούσε να δέχεται πτήσεις τσάρτερ. Αυτό ουσιαστικά έγινε μια καραμέλα σε ολα τα χέρια των δημοτικών αρχόντων.
Τους τελευταίους 5 μήνες μετά από πολύ σοβαρή έρευνα αλλά και επαφές που δεν έμειναν μόνο στα λόγια τόσο με την ΥΠΑ, με το υπουργείο Ανάπτυξης και υποδομών και για το σκοπό αυτό, ήθελα να ενημερώσω τους συμπατριώτες μας άλλα και να καταθέσω συγκεκριμένη πρόταση. ΓΙατι ακουγονται πολλά αλλα ελάχιστη σχέση εχουν με τη πραγματικότητα.
Η αεροπορική βιομηχανία είναι σε παγκόσμια κρίση. Το μοντέλο ανάπτυξης των αεροδρομίων έχει δραματικά αλλάξει σε παγκόσμια κλίμακα. Τα έσοδα των μεγάλων αεροδρομίων πλέον έρχονται σε 45% από το πτητικό έργo και 55 % από εμπορικές χρήσεις . Έτσι γίνεται και στο Ελ Βενιζελος οπυ το αεροδρόμιο βγάζει τα βασικά του λεφτά από τα μαγαζιά που έχει μέσα,πχ το Ικεα, το Leroy Marlen, το εκθεσιακό κέντρο και λιγότερο απο οχι απο τις πτήσεις. Σήμερα στην Ελλάδα μόνο Αθήνα, Θες/κη και οριακά το Ηράκλειο είναι κερδοφόρα απο το μοντελο αυτό.
Η Πάρος όπως και όλα τα μικρότερα αεροδρόμια έχουν χτιστεί σαν Community airports, αεροδρόμια λοιπόν που εξυπηρετούν κοινότητες και μόνον. Αυτή ήταν η φιλοσοφία της ΥΠΑ όταν έχτισε το αεροδρόμιο τιμώντας τη δωρεά που έκανε ένας συμπολίτης μας ο Παντελαίος. Να συνδεσει μονο την τοπική κοινότητα με τη πρωτέυουσα.
Τώρα τα αεροδρόμια είναι 4 μεγεθών κάτω από 800μ, 800-1200, 1200-1800 και πάνω απο 1800. Ποιο ειναι το στάτους του Νέου αεροδρόμιο που μπορεί να δεχτεί μόνο λίγο μεγαλύτερα ελικοφόρα,: εχουν πληρωθεί μέχρι σήμερα το 60% των απαλλοτριώσεων και αναμένεται να ξεκινήσει η μελέτη.
Το κράτος θα μπορέσει να τελειώσει το νέο αεροδρόμιο. Είναι αλήθεια είναι πως ΟΧΙ αγαπητοί συμπατριώτες, Ας μη γελιόμαστε. Στη σημερινή κατάσταση όπου το κράτος δεν έχει χρήματα καν για συντάξεις και μισθούς είναι πολυτέλεια να επενδύσει κανείς χρήματα σε ένα μη κερδοφόρο έργο που από πρώτη ματιά δεν το χρειαζόμαστε κατα τη θεώρηση της ΥΠΑ.
Η αλλη ερωτηση που θα πρεπει να ανατρεξει κανεις τους tour operators, Tui, Hapag Loyd, Thomaw cook κλπ. Υπάρχουν εταιρίες που εχουν μικρα (40αρια) αεροπλάνα τσαρτερ. Ναι αλλα πολύ λιγα. Εχει η Παρος την υποδομή για μαζικό τουρισμο. Η απαντησ εδω ειναι πως οχι αν αυτο ειναι το μοντελλο που θελουμε να αναπτυξουμε.
Και εδώ έρχεται η πρόταση μου
Υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν ιδιωτικά αεροδρόμια , Ναι και εκτός από το αεροδρόμιο των Αθηνών υπάρχει και πρόταση για το Καστέλι της Κρήτης. Υπαρχει η δυνατοτητα να γίνει επίσης χωρος υποδοχής για υδροπλανα? Και εδώ η απαντηση ειναι ΝΑΙ αν ομως απομωνωθουν οι αντίστοιχες θαλασσίες εκτάσεις ωστε να μπορουν να χρησιμοποιηθούν σαν υδροδιάδρομοι.
ΓΙα να μην μπω στις λεπτομέρειες που ειμαι στην διαθεση σας να τις συζητήσουμε εκτενέστερα επισημαίνω οτι
το αεροδρόμιο της Πάρου μπορεί να τελειώσει Άμεσα με 3 όρους
1) Θα συμβάλλουμε όλοι οι κάτοικοι αν θεωρούμε οτι αυτό θα εξελίξει το νησί τουριστικά
2) Θα πρέπει παράλληλα να επενδύσουμε σε υποδομές
3) Θα πρέπει συντονισμένα να επενδύσουμε σε συντονισμένη προβολή.
Ηδη τις επόμενες εβδομάδες χρηματοδοτείται μια τηλεφωνική έρευνα αγοράς ώστε να μπορέσουμε όλοι να δούμε πόσοι από εμάς είμαστε διατεθειμένοι με δικά μας μέσα να αναπτύξουμε το νησί, και ελπίζω τα ΜΜΕ να φιλογε
Η Πάρος με βάση τα εθνικά στάνταρντ ειναι πάνω από το μέσο ορο διαβίωσης των ελληνικών κοινοτήτων. Αρα λογικά πρέπει να συνεισφέρει περισσότερα στο ελληνικό κράτος από οτι παίρνει. Με άλλα λόγια συγκρίνοντας τη Παρο με Δήμους στο Καρπενήσι η την Ήπειρο είναι σα να συγκρίνει κανείς την Γερμανία με την Ελλάδα. Ποιος είναι ο πιο ισχυρός??
Ανακεφαλαιώνοντας.
Το αεροδρόμιο που θα χτίσουμε δεν θα έχει ποτέ θετικό ισοζύγιο αν δεν γίνουν επαρκείς εμπορικές χρήσεις
Μπορεί να αποδώσει μακροπρόθεσμα στην οικονομία του νησιού μονό με συντονισμένη προβολή και αναβάθμισή των υποδομών
Το κράτος στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
Έχουμε τη δύναμη ΕΜΕΙΣ να το χρηματοδοτήσουμε, ειδικά όσοι ασχολούνται με την Τουριστική βιομηχανία;;
Στρατης Τέλλογλου
oramagiatiparo.blogspot.com
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Η Σκληρή Νεοελληνική Πραγματικότητα
Τα τελευταία 30 χρόνια δανειστήκαμε από Γερμανούς Συνταξιούχους για να μπορέσουμε να αγοράσουμε BMW και Mercedes, προσλάβαμε λογιστές για να καταφέρουμε να δηλώσουμε λιγότερα στην Εφορία, , κάναμε εθνικό σπορ το φακελάκι στους δημόσιους λειτουργούς, το φροντιστήριο στους μαθητές , την δεύτερη αφορολόγητη δουλειά, ονομάσαμε επαγγελματικά αυτοκίνητα τις λιμουζίνες για να πηγαίνουμε με αυτές στα μπουζούκια. Στη προσπάθεια μας να ζήσουμε από τον τουρισμό εξαντλήσαμε τις ακτές, την αρχιτεκτονική, το τοπίο, κάναμε Γεωτρήσεις παντού μετατρέποντας το υδροφόρο ορίζοντα σε θήλασα, μπαζώσαμε ρέματα, βάλτους, παραλίες και κάνουμε σε όλα τα στραβά μάτια. Κάλος μηχανικός ήταν αυτός που μπορούσε να μας βγάλει ένα αυθαίρετο να λαδώσει τη Πολεοδομία και το Δημο. Καλός πολιτικός αυτός που μπορούσε να καλύψει την παρανομία μας. Καλός εφοριακός αυτός που τα έπαιρνε για να κουκουλώσει μια υπόθεση. Προσλάβαμε Αλβανούς και άλλους ανασφαλίστους οικονομικούς μετανάστες ώστε να κάνουμε τη δουλεια μας φτηνότερα, αλλά στην συνέχεια είπαμε ότι δεν τους θέλουμε γιατί μας παίρνουν τις δουλειές.
Μάθαμε να πετάμε τα σκουπίδια μας στο δάσος, η στη θήλασα, να αδειάζουμε τους υπονόμους στη παραλία, εκπαιδευτήκαμε στο πως αποχαρακτηρίζουμε την δασική ή αγροτική μας ιδιοκτησία για να χτίσουμε την αυθαίρετη (ή νόμιμη) βιλλίτσα μας. Πασχίσαμε με νύχια και με δόντια να βάλουμε το παιδί μας στο δημόσιο αδιαφορώντας αν όσο προσθέτεις υπεράριθμους δημοσίους λειτουργούς μικραίνεις το κομμάτι της πίττας που παίρνει ο καθένας και φυσικά αδιαφορώντας αν ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να παράγει για να έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι αξιοπρεπείς μισθούς.
Κατασπαταλήσαμε το Δημόσιο χρήμα και το Ευρωπαϊκό. Πλιατσικολογησαμε τον τόπο μας και κάναμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Και μέσα σε αυτή τη κοινωνίας δημιουργήσαμε κομματικούς μηχανισμούς που έμαθα και αυτοί α τα παίρνουν από παντού , να κλέβουν το δημόσιο χρήμα να λαδώνονται υποθηκεύοντας τις επόμενες γενεές. Μετατρέψαμε την σχέση μας με την Πολιτεία σε ένα κρυφτο και μια σχέση ανεντιμότητας και ανειλικρίνειας, όπου το κράτος εκ προοιμίου μας θεωρεί απατεώνες και εμείς από την μεριά μας κάνουμε ότι μπορούμε για να δικαιώσουμε αυτή την απόφαση.
Εν τέλει ζούμε, όπως ζούμε, κλέβοντας τη ζωή και την ελπίδα της νέας γενιάς
Το αμάρτημά μας τελικά είναι η νεοελληνική πραγματικότητά .
Μάθαμε να πετάμε τα σκουπίδια μας στο δάσος, η στη θήλασα, να αδειάζουμε τους υπονόμους στη παραλία, εκπαιδευτήκαμε στο πως αποχαρακτηρίζουμε την δασική ή αγροτική μας ιδιοκτησία για να χτίσουμε την αυθαίρετη (ή νόμιμη) βιλλίτσα μας. Πασχίσαμε με νύχια και με δόντια να βάλουμε το παιδί μας στο δημόσιο αδιαφορώντας αν όσο προσθέτεις υπεράριθμους δημοσίους λειτουργούς μικραίνεις το κομμάτι της πίττας που παίρνει ο καθένας και φυσικά αδιαφορώντας αν ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να παράγει για να έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι αξιοπρεπείς μισθούς.
Κατασπαταλήσαμε το Δημόσιο χρήμα και το Ευρωπαϊκό. Πλιατσικολογησαμε τον τόπο μας και κάναμε ότι δεν καταλαβαίνουμε. Και μέσα σε αυτή τη κοινωνίας δημιουργήσαμε κομματικούς μηχανισμούς που έμαθα και αυτοί α τα παίρνουν από παντού , να κλέβουν το δημόσιο χρήμα να λαδώνονται υποθηκεύοντας τις επόμενες γενεές. Μετατρέψαμε την σχέση μας με την Πολιτεία σε ένα κρυφτο και μια σχέση ανεντιμότητας και ανειλικρίνειας, όπου το κράτος εκ προοιμίου μας θεωρεί απατεώνες και εμείς από την μεριά μας κάνουμε ότι μπορούμε για να δικαιώσουμε αυτή την απόφαση.
Εν τέλει ζούμε, όπως ζούμε, κλέβοντας τη ζωή και την ελπίδα της νέας γενιάς
Το αμάρτημά μας τελικά είναι η νεοελληνική πραγματικότητά .
Είναι η Νέα Δημοκρατία κόμμα εξουσίας;
μετα την ανακοινωση των νέων μέτρων διαβαζα το αρθρο αυτό του Διαμαντή Α. Σεϊτανίδη το οποιο βρήκα σε πολλά σημεία σωστο.
Αρχίζω από το τέλος, δηλαδή από την απάντηση: Όχι δεν είναι. Διότι, σε όλο τον κόσμο, δηλαδή στον δημοκρατικό κόσμο, τα πολιτικά κόμματα χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: Στα κόμματα εξουσίας και στα κόμματα διαμαρτυρίας. Εδώ, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, υπάρχουν τρεις κατηγορίες: ένα κόμμα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ, αρκετά κόμματα διαμαρτυρίας, από αυτά της Αριστεράς μέχρις εκείνα που προήλθαν από διάσπαση της κεντροδεξιάς, και μια τρίτη κατηγορία στην οποία ανήκει η Νέα Δημοκρατία: Ένα κόμμα που όποτε παίρνει την εξουσία, δεν ξέρει τι να την κάνει και την παραδίδει όπως- όπως.
1.- Τι λένε οι αριθμοί
Η Ιστορία του ελληνικού δημόσιου βίου μετά το 1974 αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αυτής της παραδοχής: Μέχρι το 1981, ακόμα και με τη στιβαρή παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η ΝΔ έχασε σε τρία χρόνια (1974- 1977) το 12% του εκλογικού σώματος (από 54% το 1974, στο 42% του 1977), κι άλλες 6 ποσοστιαίες μονάδες ως το 1981 (από 42% στο 36% το 1981).
Το 1990 επανήλθε στην διακυβέρνηση του τόπου με το επιβλητικό ποσοστό του 47% και μόλις τρία χρόνια αργότερα κατακρημνίστηκε χάνοντας τις εκλογές του 1993 με περίπου 7 ποσοστιαίες μονάδες και κάνοντας περίπου 11 χρόνια να ξανακερδίσει τις βουλευτικές εκλογές.
Το 2004 λοιπόν επανήλθε δόξη και τιμή, έχοντας συσσωρεύσει ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στο πρόσωπο του τότε προέδρου της, Κώστα Καραμανλή. Όσο το ΠΑΣΟΚ επιχειρούσε να ανακτήσει την πολιτική του ταυτότητα, η Νέα Δημοκρατία απολάμβανε μια -επίπλαστη, όπως αποδείχτηκε- πολιτική κυριαρχία. Μόλις όμως το ΠΑΣΟΚ έλυσε τα προβλήματά του, η Νέα Δημοκρατία άρχισε μια απίστευτη κατρακύλα στις προτιμήσεις των Ελλήνων πολιτών, και κάθε κίνησή της ή πρωτοβουλία της απλώς επέτεινε και έκανε ασταμάτητη τη φθορά της. Το αποτέλεσμα ήταν η υποχρεωτική, πέραν της θέλησής της, προσφυγή στις κάλπες του Οκτωβρίου 2009 και η συντριπτική της ήττα. Αυτή τη φορά, η παραμονή της στη διακυβέρνηση του τόπου κράτησε πεντέμιση χρόνια.
2.- Τι λέει η πολιτική πραγματικότητα
Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι ποσοτικό, δηλαδή πόσα χρόνια ήταν η ΝΔ κυβέρνηση και πόσα το ΠΑΣΟΚ. Το ζήτημα είναι καθαρά ποιοτικό. Η Νέα Δημοκρατία -ας το πούμε καθαρά- δεν άσκησε ποτέ πραγματική εξουσία μετά από εκείνη τη μέρα του Μαϊου 1979, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Γεώργιος Ράλλης υπέγραψαν στο Ζάππειο Μέγαρο τη Συμφωνία Ένταξης της Ελλάδας στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Από τότε, μόνο διακυβέρνηση διαχειριστικού χαρακτήρα ασκεί, όποτε κερδίζει τις εκλογές. Γι αυτό και οι ήττες της έρχονται γρήγορα και είναι συντριπτικές – τόσο το 1993, όσο και το 2009. Είναι οι κυβερνητικές της θητείες σύντομες και οι ήττες της συντριπτικές γιατί ΔΕΝ ΑΣΚΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ, αλλά διαχειριστική διακυβέρνηση.
Στην περίοδο 1990- 1993 η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε με επιθετικό τρόπο να αλλάξει πολλά από τα κακώς κείμενα της οικονομίας και της κοινωνίας. Επιχείρησε να τιθασεύσει τον κομματικοποιημένο συνδικαλισμό. Να κάνει τις πρώτες απαραίτητες αποκρατικοποιήσεις. Να κτυπήσει τα μονοπώλια. Απέτυχε σε όλα κι έπεσε μέσα σε σφοδρή εσωπαραταξιακή σύγκρουση.
Στην περίοδο 2004- 2009 η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε και πάλι να ξεπεράσει τις παθογένειες κοινωνίας και οικονομίας, αυτή τη φορά με ήπιο τρόπο. Όμως, ούτε η ήπια προσαρμογή είχε αποτέλεσμα: Αρκούσαν οι πρώτες δονήσεις της διεθνούς κρίσης για να γίνει η δική μας οικονομία ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, ενώ για αλλαγές στην κοινωνία, ούτε λόγος: Η Συνταγματική Αναθεώρηση βυθίστηκε στα ρηχά, η ενημέρωση ήταν και παρέμεινε στα χέρια της ποικιλώνυμης Αριστεράς, η δημόσια διοίκηση σχεδόν δεν αντελήφθη ότι το 2004 έγινε κυβερνητική αλλαγή, ίσως ακόμα και σήμερα θεωρεί -δικαίως- ότι το ΠΑΣΟΚ κυβερνά από το 1993 μέχρι σήμερα, αδιαλείπτως.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι κόμμα εξουσίας, γιατί δεν θέλησε ποτέ να γίνει τέτοιο. Και ίσως ΑΥΤΗ είναι η πιο ισχυρή εντολή που δόθηκε στον Αντώνη Σαμαρά: Όχι απλά να ξανακάνει τη Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση, αυτό πια δεν λέει τίποτα στον απλό πολίτη. Η εντολή είναι να αλλάξει το DNA αυτού του κόμματος, να το κάνει αληθινά κόμμα εξουσίας. Για να τα καταφέρει, ο νέος αρχηγός της ΝΔ χρειάζεται τη συμπαράσταση ολόκληρης της κοινωνίας, η μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σε αληθινό κόμμα εξουσίας είναι ένα πολιτικό διακύβευμα που ξεπερνά το στενό πολιτικό χώρο της κεντροδεξιάς και αφορά ΚΑΘΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΠΟΛΙΤΗ ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις ή κοινωνικές προτεραιότητες. Για να τα καταφέρει, πρέπει κι ο ίδιος ο Σαμαράς να ξεπεράσει το “βαθύ κόμμα των loosers” που οδηγούν κάθε αρχηγό της, από τον Ράλλη ως τον Καραμανλή, στην αναπόφευκτη ήττα.
Η μετάλλαξη της ΝΔ σε αληθινό κόμμα εξουσίας είναι εθνική υπόθεση.-
Αρχίζω από το τέλος, δηλαδή από την απάντηση: Όχι δεν είναι. Διότι, σε όλο τον κόσμο, δηλαδή στον δημοκρατικό κόσμο, τα πολιτικά κόμματα χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: Στα κόμματα εξουσίας και στα κόμματα διαμαρτυρίας. Εδώ, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, υπάρχουν τρεις κατηγορίες: ένα κόμμα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ, αρκετά κόμματα διαμαρτυρίας, από αυτά της Αριστεράς μέχρις εκείνα που προήλθαν από διάσπαση της κεντροδεξιάς, και μια τρίτη κατηγορία στην οποία ανήκει η Νέα Δημοκρατία: Ένα κόμμα που όποτε παίρνει την εξουσία, δεν ξέρει τι να την κάνει και την παραδίδει όπως- όπως.
1.- Τι λένε οι αριθμοί
Η Ιστορία του ελληνικού δημόσιου βίου μετά το 1974 αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αυτής της παραδοχής: Μέχρι το 1981, ακόμα και με τη στιβαρή παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η ΝΔ έχασε σε τρία χρόνια (1974- 1977) το 12% του εκλογικού σώματος (από 54% το 1974, στο 42% του 1977), κι άλλες 6 ποσοστιαίες μονάδες ως το 1981 (από 42% στο 36% το 1981).
Το 1990 επανήλθε στην διακυβέρνηση του τόπου με το επιβλητικό ποσοστό του 47% και μόλις τρία χρόνια αργότερα κατακρημνίστηκε χάνοντας τις εκλογές του 1993 με περίπου 7 ποσοστιαίες μονάδες και κάνοντας περίπου 11 χρόνια να ξανακερδίσει τις βουλευτικές εκλογές.
Το 2004 λοιπόν επανήλθε δόξη και τιμή, έχοντας συσσωρεύσει ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο στο πρόσωπο του τότε προέδρου της, Κώστα Καραμανλή. Όσο το ΠΑΣΟΚ επιχειρούσε να ανακτήσει την πολιτική του ταυτότητα, η Νέα Δημοκρατία απολάμβανε μια -επίπλαστη, όπως αποδείχτηκε- πολιτική κυριαρχία. Μόλις όμως το ΠΑΣΟΚ έλυσε τα προβλήματά του, η Νέα Δημοκρατία άρχισε μια απίστευτη κατρακύλα στις προτιμήσεις των Ελλήνων πολιτών, και κάθε κίνησή της ή πρωτοβουλία της απλώς επέτεινε και έκανε ασταμάτητη τη φθορά της. Το αποτέλεσμα ήταν η υποχρεωτική, πέραν της θέλησής της, προσφυγή στις κάλπες του Οκτωβρίου 2009 και η συντριπτική της ήττα. Αυτή τη φορά, η παραμονή της στη διακυβέρνηση του τόπου κράτησε πεντέμιση χρόνια.
2.- Τι λέει η πολιτική πραγματικότητα
Το ζήτημα, βέβαια, δεν είναι ποσοτικό, δηλαδή πόσα χρόνια ήταν η ΝΔ κυβέρνηση και πόσα το ΠΑΣΟΚ. Το ζήτημα είναι καθαρά ποιοτικό. Η Νέα Δημοκρατία -ας το πούμε καθαρά- δεν άσκησε ποτέ πραγματική εξουσία μετά από εκείνη τη μέρα του Μαϊου 1979, όταν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Γεώργιος Ράλλης υπέγραψαν στο Ζάππειο Μέγαρο τη Συμφωνία Ένταξης της Ελλάδας στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Από τότε, μόνο διακυβέρνηση διαχειριστικού χαρακτήρα ασκεί, όποτε κερδίζει τις εκλογές. Γι αυτό και οι ήττες της έρχονται γρήγορα και είναι συντριπτικές – τόσο το 1993, όσο και το 2009. Είναι οι κυβερνητικές της θητείες σύντομες και οι ήττες της συντριπτικές γιατί ΔΕΝ ΑΣΚΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ, αλλά διαχειριστική διακυβέρνηση.
Στην περίοδο 1990- 1993 η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε με επιθετικό τρόπο να αλλάξει πολλά από τα κακώς κείμενα της οικονομίας και της κοινωνίας. Επιχείρησε να τιθασεύσει τον κομματικοποιημένο συνδικαλισμό. Να κάνει τις πρώτες απαραίτητες αποκρατικοποιήσεις. Να κτυπήσει τα μονοπώλια. Απέτυχε σε όλα κι έπεσε μέσα σε σφοδρή εσωπαραταξιακή σύγκρουση.
Στην περίοδο 2004- 2009 η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε και πάλι να ξεπεράσει τις παθογένειες κοινωνίας και οικονομίας, αυτή τη φορά με ήπιο τρόπο. Όμως, ούτε η ήπια προσαρμογή είχε αποτέλεσμα: Αρκούσαν οι πρώτες δονήσεις της διεθνούς κρίσης για να γίνει η δική μας οικονομία ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, ενώ για αλλαγές στην κοινωνία, ούτε λόγος: Η Συνταγματική Αναθεώρηση βυθίστηκε στα ρηχά, η ενημέρωση ήταν και παρέμεινε στα χέρια της ποικιλώνυμης Αριστεράς, η δημόσια διοίκηση σχεδόν δεν αντελήφθη ότι το 2004 έγινε κυβερνητική αλλαγή, ίσως ακόμα και σήμερα θεωρεί -δικαίως- ότι το ΠΑΣΟΚ κυβερνά από το 1993 μέχρι σήμερα, αδιαλείπτως.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι κόμμα εξουσίας, γιατί δεν θέλησε ποτέ να γίνει τέτοιο. Και ίσως ΑΥΤΗ είναι η πιο ισχυρή εντολή που δόθηκε στον Αντώνη Σαμαρά: Όχι απλά να ξανακάνει τη Νέα Δημοκρατία κυβέρνηση, αυτό πια δεν λέει τίποτα στον απλό πολίτη. Η εντολή είναι να αλλάξει το DNA αυτού του κόμματος, να το κάνει αληθινά κόμμα εξουσίας. Για να τα καταφέρει, ο νέος αρχηγός της ΝΔ χρειάζεται τη συμπαράσταση ολόκληρης της κοινωνίας, η μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας σε αληθινό κόμμα εξουσίας είναι ένα πολιτικό διακύβευμα που ξεπερνά το στενό πολιτικό χώρο της κεντροδεξιάς και αφορά ΚΑΘΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΠΟΛΙΤΗ ανεξάρτητα από πολιτικές τοποθετήσεις ή κοινωνικές προτεραιότητες. Για να τα καταφέρει, πρέπει κι ο ίδιος ο Σαμαράς να ξεπεράσει το “βαθύ κόμμα των loosers” που οδηγούν κάθε αρχηγό της, από τον Ράλλη ως τον Καραμανλή, στην αναπόφευκτη ήττα.
Η μετάλλαξη της ΝΔ σε αληθινό κόμμα εξουσίας είναι εθνική υπόθεση.-
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
Αραγε φταινε μονο Αυτοι: Εμεις; καθολου;
Όλη η χώρα βοά για τις ευθύνες των πολιτικών αλλά και των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια σε αυτή τη κατάσταση,
Αλλά για τη κατάσταση φταίμε σε ισο βαθμό όλοι μας, άλλος γιατί ζήτησε να βάλει τα παιδιά του στο Δημόσιο σε θέσεις που δεν χρειαζόντουσαν, άλλος γιατί λάδωσε για να μπορέσει να παρανομήσει, άλλος γιατί έκλεψε το φόρο κλπ
Άραγε πόσοι στην επιχείρηση μας θα προσλαμβάναμε υπεράριθμους; πόσοι στο σπίτι μας θα δεχόμασταν να μας παίρνει τα λεφτά από το πορτοφόλι το παιδί μας; πόσοι θα αδειάζαμε το βόθρο του σπιτιού μας στη παραλία που κάνει το παιδί μας μπάνιο;.
Η διάφορα στα 2 αυτά παραδείγματα είναι απλή, πολλοί από μας δεν νιώθουν την Ελλάδα σαν δική τους πατρίδα, προφασίζονται ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στη πολιτεία και με τη νοοτροπία ότι μετράει μόνο « η πάρτη» τους πορεύονται σε αυτή τη ζωή, κάπως έτσι φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση
Ένα κράτος φαληρημένο, μια Ελλάδα να σέρνεται στα γόνατα και χιλιάδες συμπολίτες μας στην ανεργία..
Φυσικά και δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι, Φυσικά και δεν σκάφτονται όλοι έτσι.
Είναι όμως πολύ μεγάλο μερίδιο που αργά και σταθερά τραβαει όλους τους υπόλοιπους στο βούρκο.
Ας «ξεκολλήσουμε» λοιπόν ας δείξουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας και ας προχωρήσουμε μπροστά.
Μπορούμε πάρα πολλά ενωμένοι σαν κοινωνία
Αλλά για τη κατάσταση φταίμε σε ισο βαθμό όλοι μας, άλλος γιατί ζήτησε να βάλει τα παιδιά του στο Δημόσιο σε θέσεις που δεν χρειαζόντουσαν, άλλος γιατί λάδωσε για να μπορέσει να παρανομήσει, άλλος γιατί έκλεψε το φόρο κλπ
Άραγε πόσοι στην επιχείρηση μας θα προσλαμβάναμε υπεράριθμους; πόσοι στο σπίτι μας θα δεχόμασταν να μας παίρνει τα λεφτά από το πορτοφόλι το παιδί μας; πόσοι θα αδειάζαμε το βόθρο του σπιτιού μας στη παραλία που κάνει το παιδί μας μπάνιο;.
Η διάφορα στα 2 αυτά παραδείγματα είναι απλή, πολλοί από μας δεν νιώθουν την Ελλάδα σαν δική τους πατρίδα, προφασίζονται ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στη πολιτεία και με τη νοοτροπία ότι μετράει μόνο « η πάρτη» τους πορεύονται σε αυτή τη ζωή, κάπως έτσι φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση
Ένα κράτος φαληρημένο, μια Ελλάδα να σέρνεται στα γόνατα και χιλιάδες συμπολίτες μας στην ανεργία..
Φυσικά και δεν είναι όλοι οι Έλληνες έτσι, Φυσικά και δεν σκάφτονται όλοι έτσι.
Είναι όμως πολύ μεγάλο μερίδιο που αργά και σταθερά τραβαει όλους τους υπόλοιπους στο βούρκο.
Ας «ξεκολλήσουμε» λοιπόν ας δείξουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας και ας προχωρήσουμε μπροστά.
Μπορούμε πάρα πολλά ενωμένοι σαν κοινωνία
Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010
Και το ένα ευρώ έχει αξία
πηγη. 15.01.2010 | 08:20 μμ Τελευταία Ενημέρωση 07:49 μμ 18.01.2010
O μεγάλος καταστροφικός σεισμός στην Αϊτή δεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους. Τα 7 ρίχτερ χτύπησαν μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Η Αϊτή ισοπεδώθηκε, οι νεκροί ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, άνθρωποι εξαθλιωμένοι ζητούν την ανθρωπιά και τη συμπαράστασή μας.
O ΣΚΑΪ και η UNICEF διοργανώνουν Μαραθώνιο Αλληλεγγύης στις 25 Ιανουαρίου. Υποστηρίζουν το Μαραθώνιο ο RED 96,3, ο FREEDOM 88,9, ο Μελωδία 99,2, και οι συνεργαζόμενοι με τον ΣΚΑΪ ραδιοφωνικοί σταθμοί ανά την Ελλάδα. Μία συλλογική προσπάθεια για την ενίσχυση της πολύπαθης Αϊτής. Οι πολίτες - τηλεθεατές και ακροατές- θα μπορούν να καταθέτουν τη δική τους συνεισφορά στην προσπάθεια ανακούφισης των θυμάτων του σεισμού.
Άλλωστε με 50 € παρέχετε 120 πακέτα μπισκότων για υποσιτισμένα παιδιά σε επείγουσες ανάγκες, ή τον εξοπλισμό για ασφαλές πόσιμο νερό σε 7 οικογένειες, με 100€ εμβολιάζετε 3.750 παιδιά κατά της μηνιγγίτιδας και με 195€ παρέχετε μια σκηνή για μια σεισμόπληκτη οικογένεια.
Σ’ αυτή την προσπάθεια, και το 1 ευρώ έχει αξία. Είναι η ελάχιστη ένδειξη ανθρωπιάς. Άλλωστε, είναι η εκπλήρωση ενός χρέους όχι μόνο ανθρωπιστικού, αλλά και ηθικού ως Έλληνες.
Και θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, τι σχέση έχει η Ελλάδα με την Αϊτή;
Όλα οφείλονται στο Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, πρώτο ηγέτη της Αϊτής, ο οποίος κατά τα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, αλληλογραφούσε με τον Αδαμάντιο Κοραή και πρώτος από όλους τους πολιτικούς ηγέτες του κόσμου, αναγνώρισε το δίκαιο του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και την υπόσταση της Ελλάδας ως μέλους της Διεθνούς Κοινότητας μόλις το 1822.
Τώρα, είναι η ιστορική στιγμή να ξεπληρώσουμε αυτό το χρέος. Ακόμα και 187 χρόνια μετά. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Όπως είπε και ο Πυθαγόρας «φίλους τίμα».
Όλοι μαζί, στις 25 Ιανουαρίου να δείξουμε ότι και το 1 ευρώ έχει αξία. Έχει αποτέλεσμα.
O μεγάλος καταστροφικός σεισμός στην Αϊτή δεν μπορεί να μας αφήσει ασυγκίνητους. Τα 7 ρίχτερ χτύπησαν μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Η Αϊτή ισοπεδώθηκε, οι νεκροί ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, άνθρωποι εξαθλιωμένοι ζητούν την ανθρωπιά και τη συμπαράστασή μας.
O ΣΚΑΪ και η UNICEF διοργανώνουν Μαραθώνιο Αλληλεγγύης στις 25 Ιανουαρίου. Υποστηρίζουν το Μαραθώνιο ο RED 96,3, ο FREEDOM 88,9, ο Μελωδία 99,2, και οι συνεργαζόμενοι με τον ΣΚΑΪ ραδιοφωνικοί σταθμοί ανά την Ελλάδα. Μία συλλογική προσπάθεια για την ενίσχυση της πολύπαθης Αϊτής. Οι πολίτες - τηλεθεατές και ακροατές- θα μπορούν να καταθέτουν τη δική τους συνεισφορά στην προσπάθεια ανακούφισης των θυμάτων του σεισμού.
Άλλωστε με 50 € παρέχετε 120 πακέτα μπισκότων για υποσιτισμένα παιδιά σε επείγουσες ανάγκες, ή τον εξοπλισμό για ασφαλές πόσιμο νερό σε 7 οικογένειες, με 100€ εμβολιάζετε 3.750 παιδιά κατά της μηνιγγίτιδας και με 195€ παρέχετε μια σκηνή για μια σεισμόπληκτη οικογένεια.
Σ’ αυτή την προσπάθεια, και το 1 ευρώ έχει αξία. Είναι η ελάχιστη ένδειξη ανθρωπιάς. Άλλωστε, είναι η εκπλήρωση ενός χρέους όχι μόνο ανθρωπιστικού, αλλά και ηθικού ως Έλληνες.
Και θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, τι σχέση έχει η Ελλάδα με την Αϊτή;
Όλα οφείλονται στο Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, πρώτο ηγέτη της Αϊτής, ο οποίος κατά τα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, αλληλογραφούσε με τον Αδαμάντιο Κοραή και πρώτος από όλους τους πολιτικούς ηγέτες του κόσμου, αναγνώρισε το δίκαιο του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και την υπόσταση της Ελλάδας ως μέλους της Διεθνούς Κοινότητας μόλις το 1822.
Τώρα, είναι η ιστορική στιγμή να ξεπληρώσουμε αυτό το χρέος. Ακόμα και 187 χρόνια μετά. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Όπως είπε και ο Πυθαγόρας «φίλους τίμα».
Όλοι μαζί, στις 25 Ιανουαρίου να δείξουμε ότι και το 1 ευρώ έχει αξία. Έχει αποτέλεσμα.
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2010
Τεστ ωριμότητας οι δημοτικές εκλογές
To παρακάτω αρθρο του Παπαχελά βρήκα εξαιρετικα ένδιαφερον.
Πιστευω δε οτι οχι μονο στη Αθηνα αλλα ταιριάζει Σε ολητη Ελλάδα και φυσικά στη Πάρο
Απολάυσε το
Μερικές φορές θέλω να γράψω πως «θέλουμε και τα παθαίνουμε». Τι εννοώ; Υποφέρουμε από την ποιότητα των πολιτικών που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε. Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα ρεπορτάζ για το ποιοι μπορεί να είναι οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για τους σημαντικότερους δήμους της χώρας. Ομολογώ ότι με έπιασε κατάθλιψη. Ηταν όλοι, μα όλοι, «επικοινωνιακά όντα» που έγιναν διάσημα μέσα από την τηλεόραση και δεν έχουν αποδείξει ποτέ, πουθενά, ότι μπορούν να αφήσουν κάτι απτό ως έργο πίσω τους. Αλλος φημίζεται για τις εμφανίσεις του σε «πρωινάδικα» και είναι κοντά... στον κόσμο, άλλη είχε κάνει καριέρα με βάση τον θρύλο προγόνου της, άλλος θέλει να επανεκλεγεί για να διατηρήσει την πόλη του εξίσου βρώμικη και ανοργάνωτη.
Αν εμείς, οι ψηφοφόροι, εκλέξουμε έναν εξ αυτών δήμαρχο Αθηναίων ή Θεσσαλονίκης, το φταίξιμο θα είναι αποκλειστικά δικό μας. Βεβαίως θα φταίνε και τα κόμματα, που δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από τον μικρόκοσμό τους και να φέρουν κάποιον επιτυχημένο από την παραγωγή στην πολιτική.
Ασφαλώς και θα φταίει η ιδιωτική τηλεόραση, η οποία δημιούργησε, δόξασε και συντήρησε διάφορες πολιτικές «νούλες» μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν ότι «πουλούσαν».
Πώς θα ξεφύγουμε από αυτό τον φαύλο κύκλο; Πώς θα πεισθεί, για παράδειγμα, η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ότι δεν της αξίζει το σημερινό επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης σε τοπικό, τουλάχιστον, επίπεδο; Πώς θα αποκτήσει η Αθήνα έναν τεχνοκράτη δήμαρχο που θα βάλει πέντε μεγάλους στόχους και θα γράψει ιστορία, όπως συνέβη με Ευρωπαίους πολιτικούς στο παρελθόν;
Μια καλή αρχή είναι πλέον εμείς, τα μέσα ενημέρωσης, να λέμε τα «σύκα σύκα» και να μην αιχμαλωτιζόμαστε στην επικοινωνιακή χαζογοητεία διαφόρων. Κατόπιν θα ήταν καλό εμείς όλοι, ως ψηφοφόροι, να γίνουμε πιο εκπαιδευμένοι και ενήμεροι πελάτες ζητώντας λεπτομέρειες από τους υποψήφιους για το τι σχεδιάζουν να κάνουν με το Α ή Β θέμα.
Αν επιμένουμε να είμαστε «κορόιδα» δεν θα πρέπει τότε να παραπονιόμαστε για την άθλια εικόνα των πόλεών μας, αλλά να αναρωτιόμαστε για τη δική μας ευθυκρισία. Οι επόμενες δημοτικές εκλογές, στις μεγάλες τουλάχιστον πόλεις, θα είναι ένα μεγάλο τεστ ωριμότητας για όλους. Και, πρωτίστως, για εμάς τους ψηφοφόρους.
Hμερομηνία : 6/1/10
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Πιστευω δε οτι οχι μονο στη Αθηνα αλλα ταιριάζει Σε ολητη Ελλάδα και φυσικά στη Πάρο
Απολάυσε το
Μερικές φορές θέλω να γράψω πως «θέλουμε και τα παθαίνουμε». Τι εννοώ; Υποφέρουμε από την ποιότητα των πολιτικών που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε. Αφορμή για τη σκέψη αυτή στάθηκε ένα ρεπορτάζ για το ποιοι μπορεί να είναι οι υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για τους σημαντικότερους δήμους της χώρας. Ομολογώ ότι με έπιασε κατάθλιψη. Ηταν όλοι, μα όλοι, «επικοινωνιακά όντα» που έγιναν διάσημα μέσα από την τηλεόραση και δεν έχουν αποδείξει ποτέ, πουθενά, ότι μπορούν να αφήσουν κάτι απτό ως έργο πίσω τους. Αλλος φημίζεται για τις εμφανίσεις του σε «πρωινάδικα» και είναι κοντά... στον κόσμο, άλλη είχε κάνει καριέρα με βάση τον θρύλο προγόνου της, άλλος θέλει να επανεκλεγεί για να διατηρήσει την πόλη του εξίσου βρώμικη και ανοργάνωτη.
Αν εμείς, οι ψηφοφόροι, εκλέξουμε έναν εξ αυτών δήμαρχο Αθηναίων ή Θεσσαλονίκης, το φταίξιμο θα είναι αποκλειστικά δικό μας. Βεβαίως θα φταίνε και τα κόμματα, που δεν μπορούν ποτέ να ξεφύγουν από τον μικρόκοσμό τους και να φέρουν κάποιον επιτυχημένο από την παραγωγή στην πολιτική.
Ασφαλώς και θα φταίει η ιδιωτική τηλεόραση, η οποία δημιούργησε, δόξασε και συντήρησε διάφορες πολιτικές «νούλες» μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν ότι «πουλούσαν».
Πώς θα ξεφύγουμε από αυτό τον φαύλο κύκλο; Πώς θα πεισθεί, για παράδειγμα, η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ότι δεν της αξίζει το σημερινό επίπεδο πολιτικής εκπροσώπησης σε τοπικό, τουλάχιστον, επίπεδο; Πώς θα αποκτήσει η Αθήνα έναν τεχνοκράτη δήμαρχο που θα βάλει πέντε μεγάλους στόχους και θα γράψει ιστορία, όπως συνέβη με Ευρωπαίους πολιτικούς στο παρελθόν;
Μια καλή αρχή είναι πλέον εμείς, τα μέσα ενημέρωσης, να λέμε τα «σύκα σύκα» και να μην αιχμαλωτιζόμαστε στην επικοινωνιακή χαζογοητεία διαφόρων. Κατόπιν θα ήταν καλό εμείς όλοι, ως ψηφοφόροι, να γίνουμε πιο εκπαιδευμένοι και ενήμεροι πελάτες ζητώντας λεπτομέρειες από τους υποψήφιους για το τι σχεδιάζουν να κάνουν με το Α ή Β θέμα.
Αν επιμένουμε να είμαστε «κορόιδα» δεν θα πρέπει τότε να παραπονιόμαστε για την άθλια εικόνα των πόλεών μας, αλλά να αναρωτιόμαστε για τη δική μας ευθυκρισία. Οι επόμενες δημοτικές εκλογές, στις μεγάλες τουλάχιστον πόλεις, θα είναι ένα μεγάλο τεστ ωριμότητας για όλους. Και, πρωτίστως, για εμάς τους ψηφοφόρους.
Hμερομηνία : 6/1/10
Copyright: http://www.kathimerini.gr
Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009
2010 Ευχές για υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, ευημερία και προκοπή
Μια νέα αρχή ξεκινάει για όλη την ανθρωπότητα και μας τροφοδοτεί με ενέργεια, ελπίδα και αισιοδοξία, ώστε να επιτύχουμε όσα δεν μπορέσαμε το 2009, που φεύγει.
Σας στέλνω ένα κάλεσμα για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας, να εκφράσουμε δημιουργικά τις ιδέες μας, να υλοποιήσουμε το όραμά μας και με συλλογική δουλειά να δώσουμε ελπίδα στη νέα γενιά για ένα καλύτερο αύριο.
Μια νέα αρχή ξεκινάει για όλη την ανθρωπότητα και μας τροφοδοτεί με ενέργεια, ελπίδα και αισιοδοξία, ώστε να επιτύχουμε όσα δεν μπορέσαμε το 2009, που φεύγει.
Σας στέλνω ένα κάλεσμα για να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας, να εκφράσουμε δημιουργικά τις ιδέες μας, να υλοποιήσουμε το όραμά μας και με συλλογική δουλειά να δώσουμε ελπίδα στη νέα γενιά για ένα καλύτερο αύριο.
Μαζί λοιπόν μπορούμε ακόμη περισσότερα Μας αξίζει, σίγουρα, περισσότερη αισιοδοξία!!
Εύχομαι το 2010 να είναι μια χρονιά με περισσότερη δημιουργικότητα, αλληλεγγύη και ανθρωπιά προς τους συνανθρώπους μας, και ειδικότερα προς αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Ούτε μια στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το απόλυτο κέντρο των πάντων, οφείλει να είναι ο άνθρωπος και το περιβάλλον του. Τη χρονιά που πέρασε κάναμε κάποια πράγματα για την Πάρο. 'Ολα αυτά τα χρόνια της προσφοράς μου, έχω τη βεβαιότητα ότι υπάρχουν πολλοί άξιοι πολίτες στο νησί μας με τη διάθεση να προσφέρουν.
Μαζί λοιπόν μπορούμε ακόμη περισσότερα. Εσύ θες να συμβάλλεις για να γίνει η ζωή στο νησί καλύτερη;; Γιατί άλλωστε δεν περισσεύει κανείς! Ας ειναι το 2010 επιτέλους, η χρονιά των θετικών ανατροπών, προς όφελος όλων των ανθρώπων!
Στρατής Τέλλογλου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
